A white January

For English please scroll down

Op de een of andere manier associeer ik januari met de kleur wit. Geen idee waarom dat is, geen enkele andere maand roept een kleur bij me op.
Wit was er deze maand genoeg. Eerst een skivakantie in het Franse Val Thorens, ik beloof daarover snel een blog te schrijven en daarna viel er in Nederland sneeuw. Meteen lag het hele land plat en vele kilometers file was het gevolg.
Ik hou er wel van en warm ingepakt loop ik mijn dagelijks rondje postkantoor en supermarkt. Daar koop ik een extra zak vogelvoer, want het is druk op onze voederplek. Voor het eerst sinds jaren zijn er ook merels. Lange tijd had ik die vogels niet meer in de tuin gezien. Vorig jaar kwam er eentje een keertje langs, maar nu zitten er drie gebroederlijk naast het roodborstje, de mussen, vinken en koolmezen. Af en toe bezoekt ook een paartje tortelduiven de voedertafel en doet de kleine vogels hevig geschrokken wegvliegen.

Tijdens mijn koffiepauzes geniet ik van de drukte in de tuin en kijk toe hoe veel vogels gaan badderen in het stroompje dat in onze, nu bijna helemaal bevroren, vijver uitkomt. Blijkbaar hebben ze geen “koud-watervrees”.

De dagen zijn nog steeds kort, maar één middag lukt het mij om een kwartiertje in de zon te zitten. Met mijn stoel op een beschut plekje in de tuin, een kopje koffie, een dikke jas en de telefoon buiten bereik geniet ik van de natuurlijke vitamine D. Die komt deze dagen altijd uit een potje, want ik kom nog steeds niet genoeg buiten en al helemaal niet zonder muts of handschoenen.

Nu de grond bevroren is kan er in de tuin niet zoveel worden gedaan. De rabarber is afgedekt en de spruiten verwijderd. We hebben de strijd met de luizen verloren en er restte ons maar één ding: opruimen.
De erwten- en siererwtenplantjes daarentegen doen het prima in het koude kasje. Als het heel erg koud is, gaan ze wel een klein beetje hangen, maar daarna doen ze het weer goed. Ik ben echt benieuwd hoe dat gaat uitpakken.

En dan is het weer tijd om naar Denemarken te gaan; er staan danslessen op het programma. In de aardige huisjes van een vakantiepark vinden we genoeg ruimte om, als er geen lessen zijn, te kunnen werken en lekker ons eigen potje te koken. Dit zijn geen vakanties, ook geen weekendjes weg, neemt niet weg dat het erg fijn is om in zo’n rustige omgeving je werk te doen. De huisjes zijn in witte Scandinavische stijl ingericht en kleine persoonlijke details verraden dat ze eigendom van een particulier zijn. Ik voel me er iedere keer weer meteen thuis.

Zoals altijd zijn de lessen pittig en als we ‘s avonds doodmoe op de bank ploffen, hebben we alleen nog maar energie voor een film: The Dressmaker met Kate Winslet.

Een dag later valt ook in Denemarken sneeuw. Niet veel, maar we trekken de stappers aan en maken een wandeling. Er staat geen wind, het is niet koud. Sneeuw dempt het geluid en de mist doet daar nog een schepje bovenop. De stilte wordt af en toe onderbroken door de lach van kinderen die sneeuwpoppen aan het maken zijn. Ze laten groene sporen achter in het witte tapijt.

En dat is precies waar ik na een lange tijd van wit naar verlang: fris groen, nieuwe blaadjes met een bloempje hier en daar.


English:
My mother tongue is Dutch. Apologies in advance for any mistakes in my translation

In one way or another I associate January with the color white. No idea why, no other month does that with me. There was a lot of white this month. First we went on a skiing holiday in French Val Thorens, a blog will follow soon, and then there was snow in the Netherlands. Immediately the whole country was one big chaos and many kilometers of traffic jam was the result.
I love snow and warmly dressed I walk my daily round to the post office and supermarket. There I buy an extra bag of bird food, because it is busy at our feeding place. For the first time in years, there are also blackbirds. For a long time I had not seen those birds in the garden. Last year one came along, but now there are three happily feeding next to the robin, the sparrows, finches and great tits. Occasionally, a pair of turtledoves also visit the feeding table and make the small birds fly away frightened.

During my coffee breaks I enjoy the busy-ness in the garden and watch how many birds bathe in the stream that flows into our, now almost completely frozen, pond. Apparently they have no “cold-water fear”.

The days are still short, but one afternoon I manage to sit in the sun for fifteen minutes. With my chair in a sheltered spot in the garden, a cup of coffee, a thick coat and the phone out of reach I enjoy the natural vitamin D. That comes out of a jar these days, because I still do not spend enough time outside and certainly not without a hat or gloves.

Now that the ground is frozen, not much can be done in the garden. The rhubarb is covered and the sprouts removed. We have lost the battle with the lice and there was only one thing to do: cleaning up.
The pea and sweet pea plants on the other hand do fine in the little cold greenhouse. If it is very cold, they will hang a little bit, but when the temperature rises a bit they do well again. I’m really curious how that will work out.

And all of a sudden it’s time to go to Denmark again; we have dance classes scheduled. In the cozy cottages of a holiday park we find enough space to work, when there are no lessons, and cook our own food. These are not holidays, not even weekends away, but it is very nice to do your work in such a quiet environment. The cottages are decorated in white Scandinavian style and small personal details tell that they are owned by private people. Every time we go there I feel right at home.

As always, the lessons are tough and after returning to the cottage, feeling knackered, we end our evening on the sofa watching: The Dressmaker with Kate Winslet.

A day later there’s also snow in Denmark. Not much, but we put on our boots and take a walk. There is no wind, it is not cold. The snow dampens the sound and the fog adds a little extra. The silence is occasionally interrupted by the laughter of children who are making a snowman. They leave green marks in the white carpet.

And that is exactly what I long for after a long time of white: fresh green, new leaves with a flower here and there.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *