Verder naar bericht

Het lot bepaalt

For English please scroll down

Op de ochtend van onze vakantie, begin juli, ging het mis en het was meteen duidelijk dat het niet de gebruikelijke rugpijn was. Rob had een week eerder een soort gelijke pijn gehad en oefeningen hadden pas in de loop van de week verlichting gebracht. Nu was het terug en het was foute boel. Het been wilde niet meer: geen kracht, geen gevoel en vooral veel pijn. In plaats van een week vissen werd het een week van uren en pijnstillers tellen.

Weer thuis, waren het aanvankelijk vooral chaotische weken. Er was radeloosheid en frustratie. Wat als het been niet meer ging functioneren? Dan was dansen niet meer mogelijk, maar ook geen andere sporten. Dan was zelfs een avondje vrijdansen niet meer mogelijk…..

Het ging tergend langzaam, maar na een paar weken was hij toch zover dat hij weer een spinning-les aandurfde. Langzaam, heel langzaam bouwde hij het uit, evenals de (kracht)oefeningen. Pijnstillers werden voorzichtig afgebouwd.
Nog een paar weken later gingen we naar een vrijdansavond en deden voorzichtig wat pasjes. Hoewel het enorm tegen viel, besloot hij wekelijks te gaan. Een paar pasjes werd een korte kant. Er kwam een lange kant bij en dat werd een rondje.

Met het wegvallen van het drukke dansleven zag het leven er ineens heel anders uit. Er kwam rust: geen druk van presteren, de wereldranglijst, die volgende wedstrijd……… In plaats daarvan tijd voor familie, vrienden, tuin, (andere) hobby’s en die achterstallige klussen in huis. Daar genoten we allebei enorm van en nog steeds.

Toch blijft het dansen lonken. Lukt het nog? Wat kan nog?
Ruim 3 maanden na het ontstaan van de zenuwontsteking zijn we rustig aan weer begonnen. Aan de veilige hand van de trainer en met heel veel aanwijzingen lukt het om weer een les vol te maken. Er is een begin gemaakt. De weg zal waarschijnlijk lang zijn. We zien wel hoe het zich ontwikkelt. We hebben de situatie aanvaard en maken het beste ervan. Herstel staat voorop!

FATE DETERMINES

English:
My mother tongue is Dutch. Apologies in advance for any mistakes in my translation

It was the morning of our vacation, at the beginning of July, when it went wrong. Immediately it was clear that this was not the usual back pain. Rob had had an equal pain a week before and exercises had only brought relief during the course of the week. Now it was back and it was bad. There was loss of strength, loss of sensation in his leg and it was extremely painful.
It should have been a week of fun and fishing. Instead it was a week of counting hours and painkillers.

Back home, the first weeks were mostly chaotic. There was desperation and frustration. What if the leg was not going to function anymore? Then dancing was no longer possible, nor any other sports. Even an evening of social dancing would no longer be possible……

It all went provokingly slow, but after a few weeks he went to the gym to try a spinning class. At the same time the painkillers were carefully phased out.
Only a few weeks later we went to a social dance evening and carefully tried some steps. It was a huge disappointment, but he decided to go weekly. A few steps became a short side. a long side came in and that became a full round.

Not being able to dance, life suddenly became very different. There was peace and quiet: no pressure to perform, no world ranking, no next competition……………..instead time for family, friends, garden, (other) hobbies and overdue tasks in our house. We both enjoyed it immensely and still do.

Still dancing continues to beckon. Is it still possible? What is still possible? More than three months after the occurrence of neuritis we quietly started again. In the safe hands of the trainer and with a lot of clues he managed a full lesson. There is a beginning. The road is likely to be long. We’ll see how it develops. We have accepted the situation and make the best of it. Recovery is paramount!

14 Comments

  1. Leon & Vivianne Theelen Leon & Vivianne Theelen

    Oh, wij wensen je een spoedig herstel ! Wees voorzichtig het is iets wat graag weer de kop opsteekt. Voorzichtig trainen en niet vergeten,,, leeftijd begint ook een rol te spelen. En je hebt gemerkt, na dansen is er ook nog een heel boeiend leven !
    Veel succes ! Groeten Leon & Vivianne.

    • Charlotte Charlotte

      Dank en ook lieve groeten aan jullie!

  2. Jenny Moes Jenny Moes

    Lieve lieve mensen.

    Ik ken jullie verhaal en de strijd die Rob moet leveren om toch steeds ietsje meer te kunnen presteren.
    Dansen op jullie niveau is topsport en hoe gefustreerd ben je als je lichaam op de een of andere manier niet mee wil werken. Accepteren is dan zo moeilijk want dansen is jullie lust en leven. En Rob…die vecht voor zijn herstel…dat zie ik iedere week.
    Ik hoop zo dat jullie de draad weer spoedig kunnen oppakken!
    Veel liefs, Jenny

    • Charlotte Charlotte

      Dankjewel lieve Jenny!

  3. Sylvia Ligthart Sylvia Ligthart

    Lieve Charlotte en Rob,
    Dat moet echt een heftige tijd zijn voor jullie! Heel veel sterkte met het herstel! En inderdaad wel fijn om te ontdekken dat ook andere zaken dan dansen ertoe doen!
    Wij spreken uit ervaring!
    Veel liefs van ons!
    Peter en Sylvia

    • Charlotte Charlotte

      Dankjewel Peter en Sylvia

  4. Hendra Hendra

    Oh nooo… I hope you get recovered soon.
    Hendradjaja Husin & Megajanti Suwito

    • Charlotte Charlotte

      Thank you both, hope to see you soon!

  5. Mario Egthuijsen Mario Egthuijsen

    Heel veel sterkte natuurlijk en een goed herstel van Rob.
    Wij snappen ook het gevoel van lekker iets anders doen, hetgeen ons heeft doen besluiten om te stoppen met wedstrijden. Het dansen blijft lonken maar de druk en wil om te moeten trainen en te moeten/willen presteren is er niet meer bij ons.
    Kies idd wat het beste voor jullie is. Groetjes Ellen en Mario

    • Charlotte Charlotte

      Dankjewel Ellen en Mario. Gek hè dat je het gevoel hebt boven op de berg te zitten genieten van het uitzicht terwijl er eigenlijk grote sh….t aan de hand is?

  6. Winnie Scheren Winnie Scheren

    O, lees het eigenlijk nu pas . Beterschap en sterkte En zoals er al meerdere zeggen . Iedere fase in ons leven heeft zijn charmes . Geniet hier ook van , gezondheid is ook veel waard . Als we niets mankeren voelen we ons hele pieten , maar als we iets hebben realiseren we ons dat we eigenlijk klein zijn ! Groetjes Winnie

    • Charlotte Charlotte

      Dank voor je lieve reactie, Winnie

  7. Allemachtig, zo wordt je nog eens aan je jas getrokken zeg. Wat fijn dat jullie het zo op kunnen pakken en kunnen accepteren om er vervolgens een positieve draai aan te geven. Een onmogelijkheid om jullie topsport te doen, opent wel weer de deur naar dingen die je ook graag doet maar gezien de focus even niet meer hebt kunnen doen.
    Happiness is a choice..

    • Charlotte Charlotte

      Ik denk zelfs dat happiness een werkwoord is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *