Verder naar bericht

Dutch Champions 2019 Senior 3

For English please scroll down
All pictures of Rob and Charlotte taken by Cor and Rob Ronda
Video taken by Willem Broekstra

Vóór mij staat een goud-en-rood kleurige beker en ernaast liggen twee medailles. De trofeeën van de overwinning: Nederlands Kampioen 2019 Senior 3. Dat is niet alleen een gewonnen wedstrijd, maar zoveel meer.

Eind maart begonnen we met onze voorbereiding. Allereerst werd het wedstrijdritme opgeschroefd en dansten we wedstrijden in Zweden, Polen, België en Oostenrijk. 

Pasen zorgde voor een klein rustmoment, maar daarna werd er nog een tandje bijgezet. Enkele dagen in Denemarken om met onze trainers te werken, een wedstrijd en een trainingskamp in Nederland, weer enkele dagen Denemarken, een wedstrijd in België en een laatste les van onze trainer in Nederland naast onze gewone trainingsroutine.

Champions and Vice Champions 2019

Voor de niet-dansers onder de lezers:
Lessen met onze trainers bestaan niet uit nieuwe pasjes leren, maar verbeteren van het uitvoeren van die pasjes, de houding die je daarbij moet aannemen en hoe je daarbij beweegt.

Zo wilden onze trainers een bepaalde danshouding van ons zien. Dat resulteerde in het tot in den treure herhalen van stukjes choreografie waarbij de trainer met ons mee liep terwijl hij steeds weer corrigeerde totdat hij tevreden was. Soms “modelleerde” hij als het ware ons lichaam zodat we konden voelen hoe hij het precies wilde hebben of danste met ons. En dan die keer dat onze trainster zei: “Zo, en nu dans ik met je met MIJN wedstrijdkracht en -snelheid……….” PFFFFF.

Intro dance

Zo kwamen we tot de ontdekking dat we nog meer moeten doen en dat we nog meer kunnen. Zielig roepen: “hé, ik ben senior,” hielp helemaal niks. “Voor mij ben je 25,” was het antwoord. Gelukkig maar, want alleen dan verleg je de grenzen.

En grenzen verleggen we. Steeds weer verbaast het mij hoe we nog verbeteren. Het blijkt dat je als senior dus veel, heel veel kunt. Natuurlijk heb ook ik soms last van het phpd-sydroom (pijntje-hier-pijntje-daar), zit ik er weleens helemaal doorheen, doe ik weleens beroep op het engelengeduld van mijn trainer als iets maar niet wil lukken en eindigt een wedstrijd weleens anders dan gehoopt. Het is de afgelopen weken niet anders geweest, maar het hoort er allemaal bij. Net als in het echte leven moet je ook hier je hobbels nemen.

Een gewonnen wedstrijd, in dit geval een kampioenschap, is niet alleen het resultaat van die dag. Het is het resultaat van het hele proces er naar toe. Het resultaat van al die uren zwoegen in de les of op de trainingsvloer.

One look says it all

Er is tevredenheid. Voor nu hebben we gedanst naar wat we nu kunnen. Voor het eerst zeiden we na afloop tegen elkaar: “Je hebt het goed gedaan!” 
Een paar dagen zat ik op een rose wolk, maar nu gaat het weer gewoon verder onder het mom van “25-jarige senior zoekt grens.”

Met dank aan/ Many thanks to Willem Broekstra
Thank you to Ashli, Björn, Malou, Ingrid, Maud, Jenny, Peter, Phien, Thérèse and Rob.
We are a great team!

English:
My mother tongue is Dutch. Apologies in advance for any mistakes in my translation

In front of me, a gold-and-red coloured Cup and next to it two medals. The trophies of victory: Dutch Champions 20190Senior 3. This is not just a victory, it’s so much more.

At the end of March, we started our preparation. First of all we increased our participation in competitions and went dancing in Sweden, Poland, Belgium and Austria.

Easter gave us a short moment of rest, but then we took the preparation one step further. A few days in Denmark to work with our trainers, a competition and a training camp in the Netherlands, again a few days in Denmark, a competition in Belgium and a last lesson with our trainer in the Netherlands in addition to our normal training routine.

For the non-dancers among the readers:
Lessons with our trainers are not about learning new steps, but improving the run of those steps, your poise and how you should move when taking those steps.

So, our trainers wanted to see a certain poise when dancing. That resulted in the constant repeating of little pieces of choreography with the trainer running along us correcting over and over again until he was satisfied. Sometimes he “modeled”, our bodies, so we could feel exactly how he wanted us to stand. Oh, and that time our trainer said: “Now I will dance with you at MY my competition strength and speed……….” PFFFF.

In this way we discovered that we still need to do much more and that we cán do more. Patheticly trying to resist “Hey, I’m senior,” did not help at all. “For me you’re 25, ” was the reply.
Fortunately! Because only in this way you push the limits.

And boundaries we push. Again and again I am surprised how we still improve. It turns out as a senior you can do so much more than you think. Of course, I also sometimes suffer from the phpt-sydrom (pain-here-pain-there), sometimes I’m tired, sometimes I appeal to the angelic patience of my trainer when I don’t seem to be able to do what he wants met to do and competitions sometimes end less succesful than hoped for.
It’s been no different the last few weeks, but it’s all in the game. Just like in real life, you also have to take the bumps in dancing life.

A win, in this case a Championship, is not only the result of that day. It is the result of the whole process towards it. The result of all those hours toiling in class or on the training floor.

There is satisfaction. For now we danced to what we are capable of. For the first time we said to each other: “You’ve done well!”
For a couple of days I was on a pink cloud, but now it’s back to normal again under the guise of “25-year-old senior in search for boundaries.”

1 Reactie

  1. Jenny moes Jenny moes

    Wat zijn jullie een mooi koppel. Als ik jullie zie dansen smelt ik. Het is zo heerlijk om naar jullie te kijken.
    GEFELICITEERD ROB en CHARLOTTE!!!!!.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *