Verder naar bericht

Doen Zweden het anders?

Noorwegen was ons vakantieland voor 2020. Totdat COVID19 daar een stokje voor stak. De Noren deden het land op slot en daarmee werd ons plan aan diggelen gegooid.

Norway was our holiday destination for 2020, until COVID19 put a stop to it. The Norwegians locked the country and our plan was shatterd.

For more English please scroll down

Ik had er zo naar uitgekeken en schreef al in januari hoe ik mij verheugde op deze vakantie. Mijn droom, en met mij die van veel mensen, spatte uiteen. In plaats daarvan lockdown, social distancing, regels en maatregelen. Het beklemmend gevoel nam met de week toe, het verlangen naar vrijheid werd steeds groter. De wandelingen die we in Limburg maakten hielpen wel een beetje, maar het was niet genoeg om het toenemend verstikkende gevoel halt toe te roepen. Ik wilde eruit, weg van alles, weg uit Nederland.

Het idee ontstond om dan naar Zweden te gaan. De corona-aanpak van de Zweden stond ons aan. Zweden vroeg haar burgers zelf verantwoordelijkheid te nemen en genoeg sociale afstand te houden. Er werd niet voor een lockdown gekozen; men liet het individu een grote verantwoordelijkheid dragen bij het indammen van het virus.
Daar was kritiek op, zowel positief als negatief. Zweden kreeg code oranje en dat is, bij het schrijven van dit stukje, nog steeds zo . Dat betekent alleen naar Zweden reizen als het strikt noodzakelijk is.

Ik ga er van uit dat mijn behoefte aan vrijheid niet tot de strikte noodzakelijkheid behoort, dus hadden wij er in feite niets te zoeken. Echter, Zweden zelf had zijn grenzen niet op slot en de cijfers waren niet afwijkend van de Nederlandse cijfers.
Er was een ruime periode van wikken en wegen. Zouden we wel, zouden we niet……Uiteindelijk besloten we er voor te gaan. Zeker nadat we de VPRO-documentaire “Zweden Doen Het Anders” van de journalisten Thomas Erdbrink en Sander Schimmelpenninck hadden gezien.

De eerste week stonden wij nagenoeg moederziel alleen op de camping. Af en toe kwamen er andere gasten bij. Voornamelijk Zweden, buitenlanders: welgeteld één gezin. Bijzonder om de doucheruimte voor je alleen te hebben. Het boekje met wandelingen mochten we lenen van de campinghouder. Normaal kopieerden ze het voor gasten, maar nu was er toch niemand…..Naar mate de tijd vorderde zagen we meer mensen op campings, allemaal Zweden, een enkele Nederlander, maar niet één keer hebben we een drukke, laat staan een volle camping mee gemaakt. Ook Zweden kozen blijkbaar voor “hemester” (vakantie in eigen land).

Störangens Camping Ransäster Zweden

Nederlanders zwaaiden onderweg weer naar elkaar. Dat fenomeen hadden we in onze beginjaren in Scandinavië meegemaakt, maar had zich de laatste jaren niet meer voorgedaan. Ineens hadden we blijkbaar weer de behoefte om elkaar te begroeten.

Sommige grote musea waren dicht net als te bezichtigen woonhuizen, kleine musea en tuinen waren open. Zij telden het aantal bezoekers en beperkten daarmee het aantal aanwezigen.
Bij iedere ingang van een winkel, restaurant of museum stond een tafel met handdesinfectiemiddel, bordjes met het verzoek afstand te houden, strepen op de grond en spatschermen bij de kassa’s. Overal duidelijke uitleg over hoe je je handen grondig wast en het advies niet met je vingers je ogen, neus of mond aan te raken.

In een restaurant werd de bezetting van de tafeltjes nauwgezet in de gaten gehouden. Er moest genoeg afstand zijn, zo vertelde de serveerster. De eigenaar kwam een praatje maken. geamuseerd dat er toch buitenlanders waren. Hij hield ruim afstand en begon zich meteen te verontschuldigen voor de fout die de Zweden in de verzorgingstehuizen hadden gemaakt. Niet nodig, vonden wij, in Nederland was immers dezelfde fout gemaakt.
Hij stond pal achter de aanpak, ondanks het feit dat hij 16 dagen lang door corona geveld was geweest. Hij was er blij mee dat de economie was blijven draaien, weliswaar op een lager pitje, maar zo zei hij; “De schade blijft beperkt.”

Zo was het met alle Zweden die we spraken; iedere keer op gepaste afstand. Niet gedwongen in een keurslijf van moeten en niet mogen. Verantwoordelijkheid nemen, nuchter, maar gewoon doen.

Bijna 5 weken lang hebben we door dit oranje gekleurd land gereisd. Ik heb nauwelijks mensen gezien en als we ze spraken was er ruim afstand. Uren lang hebben we rond gezworven in bossen en op fjälls (heuvels), meestal zonder ook maar iemand tegen te komen.
Een aantal keren ben ik in een winkel geweest, waar mensen elkaar de ruimte gaven en afstand hielden. Een enkel museum heb ik bezocht, waar hetzelfde gedrag was.
Eenmaal thuis zijn we in quarantaine. We spelen het spel volgens de regels: de lusten en de lasten.

Doen Zweden het anders? Nee, het grote verschil is dat de burgers zelf kiezen om het zo te doen en dat het hen niet wordt opgelegd. Ik stel mij zo voor dat het positief is voor hun gevoel van vrijheid.

DO THE SWEDES DO IT DIFFERENTLY?

Already in January I wrote about how I was looking forward to this Norwegian holiday. My dream, and with me that of many people, bursted. Instead lockdown, social distancing, rules and measures. The oppressive feeling grew by the week and so did my desire for freedom. The walks we took in Limburg (southern province in the Netherlands) helped a bit, but it was not enough to stop the increasingly suffocating feeling. I wanted to get out, away from everything, out of the Netherlands.

The idea then arose to go to Sweden. We liked the corona approach of the Swedes. Sweden asked its citizens to take responsibility for themselves and to maintain sufficient social distance. A lockdown was not chosen; The individual was made to bear a great responsibility in containing the virus.
There was criticism, both positive and negative. Sweden was given the code orange and that is still the case at the time of writing this blog. That means traveling to Sweden is only aloud when absolutely necessary.

I assume that my need for freedom is not a strict necessity, so in fact we had no reason what so ever to travel to this country. However, Sweden itself did not lock its borders and the figures did not differ from the Dutch figures.
There was a long period of deliberation. Would we, wouldn’t we … In the end we decided to go for it.

The first week we were almost alone on the campsite. Occasionally other guests joined. Mainly Swedish, foreigners: just one family. It’s very special to have the shower room to yourself. We were able to borrow the booklet with walks from the campsite owner. Normally they copied it for guests, but now there was nobody ….. As time went by we saw more people at campsites, all Swedes, a few Dutch, but not once did we have a busy, let alone a full campsite. Apparantly the Swedes als chose “hemester” ( holiday in own country)

The Dutch waved at each other while passing on the road. We had experienced this phenomenon in our early years in Scandinavia, but this had not happened in recent years. Suddenly we felt the need to greet each other again.

Some large museums were closed, as were houses to visit, small museums and gardens were open. They counted the number of visitors and thus limited the number of people present.
At every entrance to a shop, restaurant or museum there was a table with hand sanitizer, signs asking to keep your distance, stripes on the floor and splash screens at the checkouts. Everywhere clear explanation about how to wash your hands thoroughly and the advice not to touch your eyes, nose or mouth with your fingers.

In a restaurant, the occupation of the tables was closely monitored. There had to be enough distance, the waitress said. The owner came to have a chat. amused that there were foreigners after all. He kept his distance and immediately apologized for the mistake the Swedes had made in nursing homes. Not necessary, we thought, since the same mistake had been made in the Netherlands.
He strongly supported the approach, despite the fact that he had been suffering from corona for 16 days. He was pleased that the economy had continued to run, albeit at a slower pace, but he said; “The damage is limited.”

All Swedes we spoke to, every time at an appropriate distance, behaved like this. Not forced into a straitjacket of must and should not. Taking their responsibility, level-headed, but just doing it.

For almost 5 weeks we traveled through this orange colored country. I hardly saw any people and when we spoke to them there was quite a distance. For hours we wandered around in forests and on fjälls (hills), usually without even meeting anyone.
A number of times I went to a shop where people gave each other space and kept their distance. I visited a single museum, where there was the same behavior.
Once home we are in quarantine. We play the game according to the rules: the benefits and the burdens.

Do Swedes do it differently? No, the big difference is that citizens themselves choose to do it this way and that it is not imposed on them. I imagine it is positive for their sense of freedom.

2 Comments

  1. Sylvia Ligthart Sylvia Ligthart

    Hoi Charlotte,
    Klinkt heel positief, nu is er in Zweden naar mijn idee ook een zee van ruimte.. Ik ben benieuwd of jullie ook in grotere steden geweest zijn. Wij wonen in Rotterdam en het lijkt wel of in het centrum hier niemand zijn verantwoordelijkheid pakt. Vorige week waren wij er even, want verder mijden wij het centrum, maar je bent dan constant iedereen aan het ontwijken. Niet fijn dus.

    • Charlotte Charlotte

      Hoi Sylvia,
      Ja, Zweden is een heel groot land. Wij hebben grote steden als Stokholm gemeden, maar doen dat bijna altijd als we in Scandinavië zijn. Toch merkten we eenzelfde gedrag in de kleinere steden. Bv in Mora, een stad met bijna 11.000 inwoners. De winkelstraat kon je druk noemen, maar in winkels gaven mensen elkaar de ruimte. Overal stonden deuren open, zelfs in restaurants. Overigens zaten, ondanks de frisse temperaturen, mensen buiten in plaats van binnen.

Laat een reactie achter op Charlotte Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *