Naar de inhoud springen

De Woestenij

For English please scroll down

If Women Rose Rooted is het persoonlijke verhaal van Sharon Blackie over de huidige onbalans in de wereld, Het is een levens-veranderende reis van wat zij noemt “de woestenij van de moderne samenleving” naar “een plek van voeding en verbinding.”
Al lezend ga ik met haar mee op een reis die gaat over acceptatie. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen leven en de voetafdruk die je achter laat.
In dit en in de komende blogs doe ik verslag van deze zoektocht. Vandaag het eerste deel:
DE WOESTENIJ
Mijn antwoord op Blackie’s vragen:
*Wat is het ecologische, sociale en politieke onrecht in jouw wereld ?
*Hoe uit de Woestenij zich in je eigen leven?
*Wat doodt of beperkt alles wat jou levendig houdt, wat in jou leeft?
*Op welke manieren ben je afgesneden van de bron, de bron van leven?

Sweep aside the veil which prevents us from seeing the world as it is: to understand what is broken, and what needs to change

-Sharon Blackie

In een mum van een tijd hebben een paar rupsen al onze muntblaadjes opgegeten. Ze hebben een pot met kale naakte stengeltjes achter gelaten; het is een ware kaalslag.

Als ik er zo naar kijk realiseer ik mij dat het in de natuurlijke wereld ook zo gaat. In snel tempo kappen we bossen, verwoesten we biodiversiteit en verontreinigen we onze wereld. We zijn natuurlijk met velen en nemen van de aarde voor ons dagelijks leven. Dat zou ook prima zijn, ware het niet dat er een enorm consumentisme is ontstaan. Menigeen geniet van de jacht op en de aanschaf van spullen. In plaats van ieder mens in zijn eigen waarde te laten, doen bedrijven ons, zeer succesvol, geloven dat onze waardigheid iets is dat we moeten kopen. Het dagelijks leven is doorspekt met reclameboodschappen, die we bewust en onbewust voorbij zien komen en opnemen. Er wordt je als het ware vertelt dat je er pas bij hoort als je bepaalde producten bezit: om oké te zijn moet je constant spullen kopen. Juist dat maakt het moeilijk om duurzaam te leven. Immers, “een duurzame wereld begint bij een vrije wereld, vrij van commerciële druk en uitbuiting” ( Marieke Eyskoot)

Erbij willen horen is menselijk. We zijn kuddedieren en bij een groep horen geeft een veilig gevoel. Komt er tegenstand kun je er samen tegen vechten. Een normaal patroon. Toch ervaar ik tegenwoordig een zwart-wit houding.
Wie een andere mening over het huidige beleid heeft en dat kenbaar maakt wordt getrakteerd op felle kritiek. Ontkenners, complotdenkers, dwarsdenkers, worden ze genoemd. Ze worden neergezet als personen die de situatie bagatelliseren en daarmee de bevolking in gevaar brengen. De verwensingen op hun kritische opmerkingen of vragen zijn soms heftig. Ze worden genegeerd, niet gehoord en soms zelfs geblokkeerd. Ik zie en hoor dat sommigen inmiddels niets meer (durven te) zeggen.

Ik ben altijd trots geweest inwoner van Nederland te zijn, waar je voor je eigen mening kon uitkomen. Nu ben ik er niet meer zo zeker van dat zoiets nog steeds kan. Ik vind de gedachte, dat al vast staat wat de goede en wat de slechte mening is, nogal angstaanjagend. Opeens krijg ik het gevoel dat ik mijn eigen verantwoordelijkheid niet meer kan nemen. Ik krijg regels opgelegd die ik niet begrijp en voel mij aangetast in mijn zelfstandig denken. De spontaniteit is verdwenen, het gevoel van vrijheid is weg, mijn wereld is kleiner geworden.

De rupsen hebben hun buikjes zichtbaar rond gegeten, er is geen blaadje meer over. Straks veranderen ze in cocons waaruit mooie nachtvlinders zullen komen. Onderaan de plant, vlak boven de aarde, zie ik kleine frisgroene puntjes. De plant zal zich herstellen, de natuur heeft daar namelijk een talent voor. Zouden wij mensen dat ook kunnen? Lukt het ons om elkaars meningen weer te gaan respecteren? Lukt het ons om onszelf en anderen weer te gaan waarderen, zodat het gaat om wie we zijn in plaats van wat we hebben? Misschien kunnen we dan ook wat minder van de aarde gaan gebruiken en zo haar helpen te herstellen.

volgende keer: de oproep

THE WASTELAND

If Women Rose Rooted is Sharon Blackie’s personal story of the current imbalance in the world, it’s a life-changing journey from what she calls “the wasteland of modern society” to “a place of nourishment and connection.” While reading I join her on a journey that is about acceptance. You are responsible for your own life and the footprint you leave behind.
In this and in the coming blogs I will report on this quest. Today the first part:
THE WASTELAND
My answers to Blackie’s questions:
*What is the ecological, social and political injustice in your world?*How does the Wasteland appear in your own life?
*What kills or limits everything that keeps you alive, what lives in you?
*In what ways have you been cut off from the source, the source of life?

In no time at all, a few caterpillars have eaten all of our mint leaves. They have left a pot with bare naked stems; it is a true clearing.

Looking at it I realize that at the same speed this is also happening in the natural world. We are rapidly clearing forests, destroying biodiversity and polluting our world. Of course we are with many and take from the earth for our daily living. That is fine, were it not for the emergence of enormous consumerism. Many enjoy hunting for and purchasing things. Rather than accepting each person as who they are, companies make us very succesfully believe that our dignity is something we should buy. Daily life is punctuated with advertising messages, which we consciously and unconsciously see passing by and record. You are being told that you only belong when you own certain products: to be okay you have to constantly buy stuff. That is precisely what makes it difficult to live sustainably. After all, “a sustainable world starts with a free world, free from commercial pressure and exploitation.“(Marieke Eyskoot)

Wanting to belong is human. We are herd animals and belonging to a group makes us feel safe. If there is resistance, you can fight it together. A normal pattern. Yet nowadays I experience a black and white attitude.
Anyone with a different opinion about the current policy and expressing it will be treated to fierce criticism. They are called deniers, conspiracy thinkers, cross thinkers. They are portrayed as people who trivialize the situation and thus endanger the population. The curses on their critical remarks or questions are sometimes intense. They are ignored, not heard and sometimes even blocked. I see and hear that some people don’t (dare to) speak anymore.

I have always been proud of being a Dutch citizen where you could express your own opinion. Nowadays I am not so sure that something like that is still possible. It looks like it’s already established what the good and the bad opinion is. I find that quite terrifying. Suddenly I get the feeling that I can no longer take my own responsibility. Rules I do not understand are imp0sed on me and I feel affected in my independent thinking. The spontaneity has disappeared, the feeling of freedom has gone, my world has become smaller.

By now the caterpillars have fat bellies, there is not a leaf left. Soon they will turn into cocoons from which beautiful moths will emerge. At the bottom of the plant, just above the earth, I see small bright green dots. The plant will recover, because nature has a talent for that. Can we humans do that too? Will we manage to respect each other’s opinions again? Are we able to start appreciating ourselves and others so that life is about who we are instead of what we posses? Maybe then we can use a little less of the earth and help her to recover.

Nex time: the Call

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *