Naar de inhoud springen

De Pelgrims weg

“Pick yourself up, and find your way to the path. Put one foot in front of the other, and walk: a pilgrimage begins with one small step”

– Sharon Blackie

For English please scroll down

If Women Rose Rooted is het persoonlijke verhaal van Sharon Blackie over de huidige onbalans in de wereld, Het is een levens-veranderende reis van wat zij noemt “de woestenij van de moderne samenleving” naar “een plek van voeding en verbinding.”
Al lezend ga ik met haar mee op een reis die gaat over acceptatie. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen leven en de voetafdruk die je achter laat. Het is de reis van, wat zij noemt, de eco-heldin. Hier vind je:
Deel 1 De Woestenij
Deel 2 De Oproep.
Deel 3: De Ketel van Transformatie
Vandaag deel 4: De Pelgrims weg
* Wat is het dat je de weg wijst?
* Wie of wat biedt hints over het pad dat je zou kunnen volgen?
* Vind je aanwijzingen in je dromen?
* Komen er toevalligheden voor, of is er iemand in je leven verschenen die je op weg helpt?
* Wie zijn je bondgenoten, mens, plant en dier?
* Welke test en verleidingen zou je onder ogen kunnen zien?
* Welke culturele mythen moet je in je eigen leven ontdekken en overwinnen?

Nadat ik de deur van mijn school achter mij had gesloten zette ik, in het begin van 2007, de eerste stap in mijn nieuwe leven. Eerst nog wat onwennige passen, maar al gauw vond ik de cadans en liep in stevig tempo door. In minder dan geen tijd had ik een nieuw ritme gevonden. Er was een gezin om aandacht aan te geven. Ik keerde terug naar de plek die ik een beetje had verwaarloosd, die van moeder, en kwam er achter hoe erg ik dat had gemist. Ik genoot dan ook van dat moederen en in de jaren die volgden heb ik momenten gekend die mij dankbaar maakten dat ik er kon zijn. Dat ik alle tijd kon nemen, die nodig was. De geboorte van ons eerste kleinkind bij ons thuis is daarvan wel het mooiste voorbeeld.

Samen met meneer N. bouwde ik verder aan het kantoor dat hij al eerder had opgezet, waarbij mijn aandeel groeide; deze keer zonder de stress.
Dat samen werken beviel ons, tot grote verbazing van velen, goed. Doet het overigens nog steeds. Het was voor ons dus vanzelfsprekend dat we ook samen in het avontuur van wedstrijd-dansen konden stappen. Meneer N. nam het voortouw ; ik zou het nooit hebben gedurfd. Dus betraden we in 2009 de dansvloer en namen, voor het eerst, deel aan een wedstrijd voor senioren. Veel wedstrijden zouden volgen: nationaal en internationaal. Successen en de onoverkomelijke dieptepunten zouden volgen. De niet-sporter (ik) leerde van de sporter (hij) en geloof het of niet: ik moest zelfs leren een wedstrijd te dansen.

Om mijn tijd niet alleen maar met mijn echtgenoot door te brengen, hoe goed dat ook ging, meldde ik mij aan voor cursussen en leerde naast nieuwe mensen ook nieuwe vaardigheden op mijn geliefde gebied van textiel en creativiteit kennen.

Ik was aan mijn tocht begonnen, was een pad ingeslagen, maar het was niet duidelijk waar dat naar toe leidde. Niet dat ik me daar druk om maakte. In 1986 had ik, samen met meneer N., de Southern Upland Way gelopen. Een lange-afstandspad van bijna 350 km van Portpatrick aan de westkust van Schotland, naar Cockburnspath aan de oostkust. Na 20 loop-dagen, de reis duurde in praktijk langer vanwege de rustdagen, bereikten we het eindpunt. Het bleek een anti-climax. Na bijna 4 weken in alleen maar natuur te hebben doorgebracht, keken we in de verte uit op een kerncentrale. Pas toen werd duidelijk dat niet het einddoel belangrijk was geweest, maar de reis er naar toe. Die les kwam ik jaren later weer tegen in een gedicht, dat me sindsdien niet meer los laat:

ITHACA:
Wanneer je je reis naar Ithaca aanvangt,
bid dan dat de weg lang mag zijn,
vol avontuur, rijk aan stof tot kennis.
Wees niet bang voor de Lestrygonen
en de Cyclopen en de toornige Poseidon.
Je zult volk van dat soort nooit tegenkomen zolang
je gedachten verheven blijven en
fier gevoel je lichaam en geest vervult.
Je zult de Lestrygonen nooit ontmoeten,
noch de Cyclopen en de grimmige Poseidon,
als je ze niet in je ziel met je meedraagt,
als je ziel ze niet voor je oproept.

Daarom, bid dat de weg lang mag zijn,
dat het vele zomerochtenden moge geven,
dat je zo vol vreugde, zo vol genot
nooit eerder geziene havens aandoen mag!
Blijf rondhangen op Phoenicische markten
en koop er vele schone zaken:
parelmoer en koralen, amber en ebbenhout
en zoetgeurende parfums van allerlei soort.
Koop zoveel zoetgeurende parfums als je kunt.
Bezoek massa’s Egyptische steden,
om er te leren, te leren van hen die kennis bezitten.

Houd je geestesoog steeds vast op Ithaca gericht,
daar te komen is je uiteindelijke doel.
Maar haast je vooral niet,
je reis kan beter jaren en jaren duren.
Werp er desnoods pas het anker uit wanneer je al oud bent,
rijk aan alles wat je onderweg hebt verworven,
maar zonder nog iets van Ithaca te verwachten.
Ithaca schonk je die heerlijke reis,
maar nu heeft ze je niets meer te geven.
En al tref je er niets aan, dan heeft ze je toch niet bedrogen:
met alle wijsheid die je vergaard hebt, met zoveel ervaring,
begrijp je dan stellig wat Ithaca’s zeggen willen.

-Konstantinos P. Kaváfis
vertaald door Cornelis Buddingh

Aan het begin van het nieuwe jaar wens ik je een mooie reis. Sta stil bij de mooie dingen die je tegen komt en vergeet daarbij het kleine niet. Geniet van het goede dat je overkomt. Wees kritisch, wees nieuwsgierig, leer van het nieuwe en blijf je ontwikkelen.
Gelukkig Nieuwjaar.

Volgende keer: De herontdekking van het verborgen vrouwelijke

THE PILGRIM’S WAY

If Women Rose Rooted is Sharon Blackie’s personal story about the current imbalance in the world, it’s a life-changing journey from what she calls “the wasteland of modern society” to “a place of nourishment and connection.” While reading I join her on a journey that is about acceptance. You are responsible for your own life and the footprint you leave behind. It’s the journey of what she calls the eco-heroine. Here you will find:
Part 1 The Wasteland
Part 2 The Call.
Part 3: The Cauldron of Transformation
Today part 4: The Pilgrims Way
* What is it that showa you the way?
* Who or what offers hints about the path you couls follow?
* Do you find clues in your dreams?
* Are there coincidences, or has someone appeared in your life to help you on your way?
* Who are your allies, humans, plants, animals?
* What test and temptations couls you face?
* What cultural myths do you have to discover and over come in your life?

After I shut the doors of my school, at the beginning of 2007 I took the first step into my new life. First some uncomfortable steps, but soon I found the cadence and continued at a brisk pace. In no time I had found a new rhythm. There was a family to pay attention to. I returned to the place I had sort of neglected: motherhood and realised how much I had missed it. I enjoyed that mothering and in the years that followed some moments made me thankful to be able to be there. To be able to take all the time needed. The birth of our first grandchild at our home is the best example of this.

Together with Mr. N. I continued to grow the business he had set up earlier, spending more and more working hours but this time without the stress.
To the surprise of many, working together went extremely well. It still does. Therefore it was only natural for us to board the adventure of competitive dancing together. Mr. N. took the lead; I would never have dared. So we entered the dance floor in 2009 and, for the first time, took part in a competition for seniors. Many competitions would follow: national and international. Successes and the insurmountable lows would follow. The non-athlete (I) learned from the athlete (he) and believe it or not: I even had to learn how to dance a competition.

To avoid spending all my time with my husband, no matter how well that went, I signed up for courses and learned new skills, mainly in my beloved areas of textiles and creativity. Meating people was a lovely side effect.

I had started my journey, had taken a path, but it was not clear where it led to. I was not concerned about that. In 1986 I had walked the Southern Upland Way with Mr. N. A long distance path of nearly 350 km from Portpatrick on the west coast of Scotland to Cockburnspath on the east coast. After 20 walking days, the trip took longer because of the resting days, we reached the end point. It turned out to be an anti-climactic. After spending almost 4 weeks in nothing but nature, we looked out at a nuclear power plant in the distance. Only then did it become clear that it was not the end goal that had been important, but the journey towards it.
Years later I encoutered that lesson again in a poem which has been in my mind ever since:

ITHAKA
As you set out for Ithaka
hope the voyage is a long one,
full of adventure, full of discovery.
Laistrygonians and Cyclops,
angry Poseidon- don’t be afraid of them:
you’ll never find things like that on your way
as long as you keep your thoughts raised high,
as long as a rare excitement
stirs your spirit and your body.
Laistrygonians and Cyclops,
wild Poseidon- you won’t encounter them
unless you bring them along inside your soul,
unless your soul sets them up in front of you.

May there be many a summer morning when,
with what pleasure, what joy,
you come into harbors seen for the first time;
may you stop at Phoenician trading stations
to buy fine things:
mother of pearl and coral, amber and ebony,
the sensual perfume of every kind-
as many sensual perfumes as you can;
and may you visit many Egyptian cities
to gather stores of knowledge from their scholars.

Keep Ithaka always in your mind.
Arriving there is what you are destined for.
But do not hurry the journey at all.
Better if it lasts for years,
so you are old by the time you reach the island,
wealthy with all you have gained on the way,
not expecting Ithaka to make you rich.
Ithaka gave you the marvelous journey.
Without her, you would not have set out.
She has nothing left to give you now.
And if you find her poor, Ithaka won’t have fooled you.
Wise as you will have become, so full of experience,
you will have understood by then what these Ithakas mean.

-Konstantinos P. Kaváfis
Translated by Edmund Keeley/ Phillip Sherrard

At the beginning of the new year, I wish you a beuatiful journey. Focus on the beautiful things you encounter, don’t forget the small ones. Enjoy the good that happens to you. Be critical. be curious, learn from the new and keep developing.
Happy New Year.

Next time: Retrieving the buried feminine


Meta

 

Loading