Naar de inhoud springen

De Oproep

For English please scroll down

Life is not about being safe and secure; life is about growing, learning and transforming.

Sharon Blackie

If Women Rose Rooted is het persoonlijke verhaal van Sharon Blackie over de huidige onbalans in de wereld, Het is een levens-veranderende reis van wat zij noemt “de woestenij van de moderne samenleving” naar “een plek van voeding en verbinding.”
Al lezend ga ik met haar mee op een reis die gaat over acceptatie. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen leven en de voetafdruk die je achter laat. Het is de reis van, wat zij noemt, de eco-heldin.
In deel 1 heb ik beschreven hoe ik De Woestenij zie, hoe ik tegen de wereld op dit moment aankijk.
Vandaag het tweede deel: De Oproep.
*Is er een fase in je leven die lijkt te eindigen?
*Wat is de oproep die je hoort? Waar komt het vandaan?
*Zal je gaan? Wat betekent het om te gaan? Hoe begin je?
*Wat ga je zoeken? Wat is de aard van je zoektocht?

Het is al een tijdje terug dat ik een oproep kreeg dat mijn leven anders moest. Ik werkte als locatie leider op een basisschool en het werk was zeer heftig. Achterstandsproblematiek gecombineerd met personeelsproblematiek maakten het werk enorm gecompliceerd. Ik gaf de baan meer tijd dan goed was voor mij en mijn gezin; ik was alleen nog maar met mijn werk bezig. Mijn vrije vrijdagmiddag besteedde ik regelmatig achter mijn bureau in een kantoor met een raam op een dusdanige hoogte dat ik niet eens naar buiten kon kijken. Als ik omhoog keek zag ik alleen de lucht. De zon scheen daar pas naar binnen als ik de deur eindelijk achter me dicht had getrokken.

Toen mijn gezin mij begon te waarschuwen legde ik dat volledig naast me neer. Het onvermijdelijke gebeurde: ik werd ziek. Ik wist dat dit het signaal was om te stoppen. Ik moest het drukke leven en de overuren van die, ooit zo vurig gewenste, management baan achter me laten. Het plezier was al lang verdwenen, wat resteerde was overleven en misschien wel een beetje angst dat ophouden voor falen zou worden aangezien. Ik wist dat het zo niet verder kon; de aandacht moest terug naar mijzelf en naar mijn gezin. Ik moest weer tijd gaan nemen voor het leven in plaats van alleen maar tijd voor het werk. Ik luisterde ernaar en nam inderdaad de beslissing……. om hem niet veel later in te trekken en tóch door te gaan. Het zou nog een jaar duren voordat ik wèl definitief afscheid kon nemen.

In de jaren daarna kreeg ik inderdaad mijn leven terug. Dat duurde trouwens wel even, Je hebt niet van de ene op de andere dag de rust terug. Het was een proces met wisselend succes. Eigenlijk is het me nooit helemaal gelukt om de valkuil te vermijden. Sporadisch neem ik toch teveel hooi op mijn vork en dan komt zo’n periode van stress wel weer eens voorbij.

Ik weet niet wanneer, maar op een bepaald moment ben ik tijdens de yogalessen “de rust bewaren” als mijn intentie gaan benoemen. Het is mijn bewoording om mezelf de kracht te geven kalm te blijven. Het is niet alleen de valkuil van te veel willen doen. Het dagelijks leven kan ook zo zijn parten spelen. Bij mij, net als bij ieder ander. Zorgen om de meest uiteenlopende dingen: kinderen, familieleden of vrienden, maar ook nieuwsberichten, milieu of de samenleving.

Dit jaar kwamen daar de vrijheid beperkende maatregelen bij. Of je het nou eens of oneens bent met de politieke keuzes, niemand ontkomt eraan. Je leven moeten aanpassen, je uitlaatklep moeten missen, geen sporten meer, het contact met geliefden en vrienden moeten missen, of zelfs je levenswerk verloren zien gaan; het hakt er flink in. Hoe kun je dan in vredesnaam je rust bewaren?

Een paar dagen geleden ontdekte ik dat daar een woord voor bestaat: gelijkmoedigheid. Het betekent: de kalmte bewaren in tijden van chaos. Gelijkmoedigheid zorgt er voor dat je gemakkelijker kunt omgaan met de wisselvalligheden in het leven; innerlijk evenwicht bij gevoelens van overmatige betrokkenheid, trots en arrogantie. Dat moet overigens niet worden verward met onverschilligheid.
Ik denk dat het tijd wordt om te leren hoe dat zit met gelijkmoedigheid. ‘t Is in ieder geval een mooi woord.

Volgende keer: De Ketel van de Transformatie

THE CALL

If Women Rose Rooted is Sharon Blackie’s personal story of the current imbalance in the world, it’s a life-changing journey from what she calls “the wasteland of modern society” to “a place of nourishment and connection.” While reading I join her on a journey that is about acceptance. You are responsible for your own life and the footprint you leave behind. It’s the Eco-Heroin’s Journey.
In this and in the coming blogs I will report on this quest.
In the first part I have written about The Wasteland: how I see today’s world and my surrounding
Today the second part: The Call
Is there a phase in your life that seems to be ending?
What is the call you are hearing? Where is it from?
Will you go? What does it mean to go? How do you start?
What will you be looking for? What is the nature of your search?

It has been a while since I received a call that my life should change. At the time I was working as a deputy head of a primary school and the work was very intense. Problems of a disadvantaged neighborhood combined with personnel problems made the work extremely complicated. I gave the job more time than was right for me and my family; I was only busy with my work. I regularly spent my free Friday afternoon behind my desk in an office with a window at such a height that I could not even see outside. When I looked up I could only see the sky. The sunlight didn’t reach that room until I finally closed the door behind me.

When my family started warning me, I completely ignored it. The inevitable happened: I got sick. I knew this was the Call to stop. I had to leave the busy life and overtime of that once so much desired management job behind me. The fun was long gone, what remained was survival and perhaps a little fear that cessation would be mistaken for failure. I knew it couldn’t go on like this; the attention had to go back to myself and my family. I had to start taking time again for life instead of just time for work. I listened to it and indeed made the decision ……. to withdraw it not much later and still continue. It would take another year before I could finally say goodbye.

In the years that followed, I did indeed get my life back. However that took a while: you will not have peace of mind overnight. It was a process with varying degrees of success. Actually, I never quite managed to avoid the pitfall. Sporadically I bite off more than I can chew and stressful periods occur again.

I don’t know when, but at a certain point during the yoga classes I started naming “keeping the peace” as my intention. It’s my phrase to give myself the strength to stay calm. It’s not just the trap of wanting to do too much. Daily life can play tricks on it too. With me, just like with everyone else. Worrying about the most diverse things: children, family members or friends, but also news reports, the environment or community.

This year, freedom-restricting measures were added. Whether you agree or disagree with the political choices, no one can escape it. You have to adjust your life, miss your outlet, stop exercising, miss contact with loved ones and friends, or even lose your life’s work; that’s pretty intense. How can you possibly maintain your peace and quiet?

A few days ago I discovered there’s a word for ít: equanimity. It means to keep calm in times of chaos. Equanimity makes it easier for you to deal with the vicissitudes of life; inner balance with feelings of over-involvement, pride and arrogance. This should not be confused with indifference.
I think it is time to learn about equanimity. In any case, it’s a nice word.

.

Next time: The Cauldron of Transformation

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *