Naar de inhoud springen

De Ketel van Transformatie

For English please scroll down

– “Don’t fear the dark: it’s a natural part of the Journey… Out of the darkness comes strength, and focus. There is always another rebirth. But it always begins in the dark.”

Sharon Blackie

If Women Rose Rooted is het persoonlijke verhaal van Sharon Blackie over de huidige onbalans in de wereld, Het is een levens-veranderende reis van wat zij noemt “de woestenij van de moderne samenleving” naar “een plek van voeding en verbinding.”
Al lezend ga ik met haar mee op een reis die gaat over acceptatie. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen leven en de voetafdruk die je achter laat. Het is de reis van, wat zij noemt, de eco-heldin. Hier vind je:
Deel 1 De Woestenij
Deel 2 De Oproep.
Vandaag deel 3: De Ketel van Transformatie

Hoewel ik wist dat ik mijn drukke baan achter me moest laten (De Oproep) ging ik na een periode van ziekte toch terug. Het is me nooit helemaal duidelijk geworden waarom. Ik ging immers terug naar dezelfde drukte, dezelfde spanningen, nooit genoeg tijd voor het werk dat moest gebeuren en een gezin dat nog altijd te weinig aandacht kreeg. Ik had blijkbaar iets nodig dat me over de streep trok, dat me over het randje van de afgrond duwde………en dat gebeurde.

Allereerst deed één van mijn kinderen dat: wij zaten aan het avondeten en er was een flinke discussie aan de gang. Op een gegeven moment mengde ik mij in het gesprek, waarop ik onverbloemd te horen kreeg: ” Hou jij maar je mond. Jij bent er nooit, dus je weet niet eens waar het over gaat.”
Op dat moment leerde ik om letterlijk stil te zijn en ook binnen in mij werd het heel stil. Kinderen kunnen hard zijn; ze spreken wel de waarheid.

Niet veel later deed zich nog iets voor. Mijn school zat in een fusietraject met een andere school. Ik zat in een ongunstige positie, de adjunct functie op de andere school was al bezet. Op een middag stapte de directeur van die andere school mijn kantoor binnen en liet plompverloren vallen: “Tja, dan moeten we maar eens kijken wat we met jou gaan doen.”

Ik wankelde en viel in de afgrond. Een tijdje lang zweefde ik in het niets. Ik voelde boosheid, verdriet, maar boven alles voelde ik de kracht in mij. De kracht die zei: “Nee, jij gaat helemaal niets over mij beslissen. Dat doe ik zelf. Ik beslis wat er met mij gaat gebeuren. Dit is mijn leven en daar ga jij je niet mee bemoeien.”

Twee maanden later liep ik helemaal alleen door het schoolgebouw. In iedere klas bleef ik even staan: elke ruimte had zijn verhaal, zijn herinneringen. Toen sloot ik voor de laatste keer de voordeur en gaf de sleutel aan een collega die buiten op mij had staan wachten.
Die dag begon ik aan mijn nieuwe leven. Ik heb nooit een seconde spijt gehad van dit afscheid. Ik had mooie jaren in het onderwijs gehad, was mezelf tegen gekomen en nu was het tijd voor verandering.

Soms moet je eerst naar de bodem van de put gaan om pas dan weer omhoog te kunnen krabbelen naar iets moois. In de natuurlijke omgeving kom je daar heel veel voorbeelden van tegen. Uit de lelijkste cocons groeien de mooiste vlinders en hoe vaak zeggen we het niet: “Na regen komt zonneschijn.”

Nu, in de donkere dagen voor Kerst, bereikt het moeilijke jaar 2020 voor mijn gevoel zijn absolute dieptepunt. Korte dagen maken dat het leven in deze tijd altijd al wat meer ingetogen is. Maatregels nemen de glans weg van gezelligheid en ongedwongen samen zijn is nu geen vanzelfsprekendheid. Daar bovenop nog een lock down geeft de dagen zwarte randjes.
Het verlangen naar de terugkeer van het licht groeit. Ik zou het wel willen, maar ik kan het niet versnellen. De natuur bepaalt wanneer het zover is; het moet zo zijn. Intussen dompel ik mij onder in de stilte van de winter en vraag mij af welke transformatie er zal hebben plaats gevonden als we aan een nieuwe cirkel van het leven beginnen.
Hoop is als een kaarsje dat brandt voor het raam; het wijst je de weg naar huis.“(Rose Roberts)
Ik denk eraan als ik de kaarsjes van de adventskrans aansteek.

Ik wens je een hoopvolle tijd!

Volgende keer: de Pelgimsweg

THE CAULDRON OF TRANSFOMATION

If Women Rose Rooted is Sharon Blackie’s personal story about the current imbalance in the world, it’s a life-changing journey from what she calls “the wasteland of modern society” to “a place of nourishment and connection.” While reading I join her on a journey that is about acceptance. You are responsible for your own life and the footprint you leave behind. It’s the journey of what she calls the eco-heroine. Here you will find:
Part 1 The Wasteland
Part 2 The Call.
Today part 3: The Cauldron of Transformation

Although I knew I had to leave my busy job behind me (The Call), I went back after a period of illness. It never became completely clear to me why. After all, I went back to the same hustle and bustle, the same tensions, never enough time for the work to be done and a family that still got too little attention. Apparently I needed something to pull me over, to push me over the edge ……… and that happened.

First of all, one of my children did that: we were having dinner and there was a huge discussion going on. At one point I got involved in the conversation, whereupon I was told plainly: “You shut up. You’re never here, so you don’t even know what it’s about.”
At that moment I learned to be literally still and it also became very quiet inside me. Children can be tough; they do tell the truth.

Not much later something else occurred. My school was in a process of merging with another school. I was in an unfavorable position, the position of deputy head at the other school was already taken. One afternoon the principal of that other school stepped into my office and suddenly said: “Well, then we should see what we are going to do with you.”

I staggered and fell into the abyss. For a while I drifted into nowhere. I felt anger, sadness, but above all I felt the strength within me. The force that said, “No, you’re not going to decide anything about me. I’ll do that myself. I’ll decide what’s going to happen to me. This is my life and you’re not going to get involved.”

Two months later I walked through the school building all by myself. In every class I paused: each room had its story, its memories. Then I closed the front door for the last time and gave the key to a colleague who had been waiting outside for me.
That day I started my new life. I have never regretted this goodbye for a second. I had had great years in education, had encountered myself and now it was time for a change.

Sometimes you first have to reach the bottom of the well to be able to scramble up again to something beautiful. Of these there are many examples in the natural environment. The most beautiful butterflies grow from the ugliest cocoons and how often do we say it: “every cloud has a silver lining”

Now, in the dark days before Christmas, I feel the difficult year 2020 is reaching its absolute low. Short days mean that life today is always a bit more subdued. Measures take away the shine of cosiness and being together in a relaxed manner is not self-evident. On top of that a lock down gives the days black linings.
The desire for the return of the light is growing. Even if I want to I cannot speed it up. Nature determines when the time comes; that’s the way it is. In the meantime, I immerse myself in the stillness of winter and wonder what transformation will have taken place when we begin a new circle of life.
Hope is like a candle burning in the window; it shows you the way home.” (Rose Roberts)
I think about it when I light the candles of the Advent wreath.

Wishing you a hopeful time!

Next time: The Pilgrim’s Way

Meta

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *