Verder naar bericht

Vrijheid

Just living is not enough; one must have sunshine, freedom and a little flower

Hans Christian Anderson

For more English please scroll down

Aan zon geen gebrek deze dagen en bloemen in overvloed in mijn tuin. Ieder dag zie ik weer nieuwe knoppen opengaan: blauwe hyacinten,gele tulpen, paars en rose longkruid, witte bloesem van de fruitbomen en feloranje goudsbloemen.
Aan die derde voorwaarde wordt echter flink geknabbeld in deze corona crisistijd. Ik kan dan weliswaar dagelijks naar buiten, boodschappen doen, mensen treffen, vooropgesteld dat ik de anderhalve meter afstand in acht neem, maar de verstikkende angst maakt dat mijn gevoel van vrijheid volledig wordt ingedamd.

Inmiddels sla ik de dagelijkse nieuwsuitzendingen met grote regelmaat over. Ik kan er absoluut niet meer tegen om weer naar de cijfers van nieuwe ziektegevallen, opnames en overledenen te moeten luisteren. Ik vind het zo angstaanjagend en deprimerend. Mijn hele denken en doen wordt erdoor beïnvloed. Hoe ik ook probeer om positief te blijven, af en toe neemt de angst het over en slaat mij helemaal lam.

Ik weet dat het belangrijk is dat ik zelf op de hoogte blijf van de ontwikkelingen en nieuwe maatregelen, dus kijk ik, met weerzin, naar de persconferenties. Met grote moeite blijf ik luisteren als onze minister-president voor de zoveelste keer hamert op: handen wassen, anderhalve meter afstand houden, thuis blijven als je ziek bent. Om maar helemaal niet te spreken van een dreigende toekomstige anderhalve-meter-samenleving. Ik kan het niet meer aanhoren: niet het betuttelende, niet het dreigende, niet het indoctrineer-achtige. Als je het maar vaak genoeg zegt, gaat iedereen het wel geloven.

Vol afschuw luister ik naar verhalen over verpleeg- en verzorgingstehuizen waar de overheid de zorg totaal in de steek heeft gelaten, personeel onnodig is blootgesteld en bewoners, in mijn ogen, op een mensonwaardige wijze zijn gestorven; alleen, zonder hun geliefde familie.
Verhalen over (de toename van) huiselijk geweld en mensen die verstoken zijn van de nodige psychische hulp doen mij de adem in de keel schokken, terwijl ik mij meteen afvraag van welke schrijnende situaties ik niet eens weet heb. Eerlijk gezegd wil ik het eigenlijk ook niet weten, alleen het idee al grijpt me naar de keel.
Drones houden in de gaten waar mensen zich verzamelen: in steden en in bossen. Met de privacy is het prima geregeld, zo verkondigt de wethouder van de betreffende stad. Mag ik daar mijn twijfels over hebben en mag ik dat beperking van vrijheid noemen?
Voor een relatief kleine groep mensen staat de hele wereld stil. maar hoe staat het met de niet corona patiënten? Mensen met kanker, hart- en vaatziektes en andere, misschien wel levensbedreigende, aandoeningen moeten een stapje terug doen en wachten op zorg die ook zij nodig hebben. Is dat fair?

Deze week moest ik mijn moeder via de telefoon helpen zodat ze haar partner, die zich bij een val bezeerd had, kon verzorgen. Ik kon wel janken. Hoezo de ouderen beschermen? Ze gaan op deze manier misschien niet dood aan corona, maar de levenskwaliteit van een 80-plusser wordt wel behoorlijk aangetast en gaat per definitie achteruit. Is het niet door eenzaamheid, het gemis van familie, dan wel door het gemis aan beweging. Ik bel haar regelmatig, maar het maakt het gemis van écht contact niet goed.

In 2017 was er een oversterfte van 9400 mensen door het toen heersende griepvirus. Ik heb er nooit iets over gehoord. Wel kan ik mij herinneren dat Nederland zich behoorlijk druk maakte over runderen die dreigden te verdrinken in de een of andere plas. Cijfers van nieuwe griepgevallen, de vele opnames op de IC, die waren er toen dus ook, en overledenen heb ik destijds niet gehoord. Ik zou niet durven beweren dat het coronavirus uit het nieuws moet blijven en maatregelen niet genomen moeten worden. Anderzijds schaam ik me een beetje dat we de slachtoffers in 2017, en die van andere griepepidemieën, nauwelijks aandacht hebben gegeven.

Mensen die zich kritisch opstellen krijgen de wind van voren, zo hoorde ik deze week in een praatprogramma. Het is blijkbaar not done het hele beleid aan de kaak te stellen. Gaan mensen, door angst, anders denken? Gaan we allemaal, door angst, maar “gewoon” het beleid volgen? Dat is toch te gek voor woorden!

In Zweden doen ze het anders.
De Zweedse premier Stefan Löfven zei eind maart tijdens een nationale toespraak dat hij erop vertrouwt dat mensen verstandige beslissingen nemen en zullen binnenblijven. “Er zijn bepaalde momenten in je leven dat je een offer moet brengen, niet alleen voor jezelf maar ook voor de mensen in je omgeving en voor het land”, aldus de premier. “Dat moment is nu.”
De Zweedse regering adviseert burgers om afstand tot elkaar te houden, geen feestjes meer te bezoeken, thuis te werken als dat kan en zo min mogelijk te reizen. Ouderen boven de zeventig jaar of mensen met een slechte gezondheid wordt aangeraden om binnen te blijven. Toch blijven alle winkels en scholen open. De enige strenge maatregelen die de Zweedse regering heeft getroffen, zijn een verbod op bijeenkomsten met meer dan vijftig mensen en een verbod op bezoek in verzorgingstehuizen. Mensen riskeren een celstraf of een hoge boete bij overtreding.
Of dat een betere benadering is, moet de tijd natuurlijk uitwijzen, maar één ding is zeker: de Zweden worden niet beknot in hun vrijheid.

Ik ben bereid om een offer te brengen. Ik ben bereid om mee te helpen de druk op de ziekenhuizen zo laag mogelijk te houden, zodat de mensen die medische zorg nodig hebben ook geholpen kunnen worden.
Ik ben bereid om alles te doen wat noodzakelijk is om dat doel te bereiken.

Maar, ik ben het zat om iedere week als een kleuter te worden toegesproken door onze minister-president. Ik ben het zat dat mijn vrijheid mij is afgenomen en ik ben niet bereid om door te gaan met maatregelen nadat het doel is bereikt.
De kans op een besmetting blijft aanwezig. Is het niet corona, dan is het een volgend griepvirus, of erger nog. Iedereen kan zich daar in beginsel tegen beschermen door de hygiëne-maatregel te blijven respecteren,
En dan aan het werk. Er staat ons namelijk nog een nieuw doel te wachten: iedereen, die op de een of andere manier door de coronacrisis werd geraakt, terug in het zadel te krijgen.

Zo, dat moest ik even kwijt.
Mijn excuses voor dit nogal heftige blog. Het is misschien niet dat wat je van mij bent gewend. Ik beloof zo meteen even de tuin in te lopen en diep adem te halen. De zon schijnt en er bloeien bloemen, nu nog de vrijheid.

Everything can be taken from us but one thing:
the freedom to choose our attitude in any given set of circumstances

Viktor Frankl

FREEDOM

“Just living is not enough; one must have sunshine, freedom and a little flower”

Hans Chrisitan Anderson

There is no lack of sunshine these days and flowers abound in my garden. Every day I see new buds open: blue hyacinths, yellow tulips, purple and pink lungwort, white blossom of the fruit trees and bright orange marigolds.
However, this third condition is being seriously nibbled at in this time of corona crisis. Although I can go outside every day, go to the shop, meet people, provided I keep the distance of one and a half meters, but the suffocating fear makes my sense of freedom completely contained.

I now skip the daily news broadcasts with great regularity. I absolutely cannot take it anymore to listen to the figures for new cases, admissions and deaths. I find it so terrifying and depressing. My whole thinking and doing is affected by it. However hard I try to stay positive, every now and then fear takes over and paralyzes me.

I know that it is important to keep myself informed about developments and new measures, so I watch the press conferences with reluctance. With great difficulty I continue to listen to our Prime Minister insisting for the umpteenth time: wash your hands, keep a meter and a half distance, stay home when you are sick. Lett alone the threatening future of a one and a half meter society. I can no longer bear it: not the patronizing, not the threatening, not the indoctrination-like. If you say it often enough, everyone will believe it.

With horror I listen to stories about nursing homes where the government has completely abandoned care. Staff have been unnecessarily exposed and, in my view, residents have died in an inhumane way; alone, without their beloved family.
Stories about (the increase in) domestic violence and people who are deprived of the necessary psychological help gives me the chills, while I immediately wonder about the distressing situations I don’t even know about. To be honest, I don’t really want to know either, just the idea is already grabbing my throat.
Drones keep an eye on where people gather: in cities and in forests. The privacy is well organized, the alderman of the city proclaims. Can I have my doubts about this and may I call that a restriction on freedom?
The world has stopped for a relatively small group of people. but what about the non corona patients? People with cancer, cardiovascular disease and other, perhaps life-threatening, conditions should take a step back and wait for the care they need too. Is that fair?

This week, I had to help my mom over the phone so she could take care of her partner who had been hurt in a fall. I could have cried. How to protect the elderly? They may not die of corona in this way, but the quality of life of an over-80s is seriously affected and by definition deteriorates. Is it not because of loneliness, the lack of family, or because of the lack of movement. I call her regularly, but it does not make up for the lack of real contact.

In 2017, in the Netherlands there was an excess mortality of 9,400 people from the then prevailing flu virus. I never heard anything about it. However, I can remember that the Netherlands was quite concerned about cattle that were in danger of drowning in some puddle. Figures of new influenza cases, the many admissions to the IC, also then, were not mentioned nor did I hear of the deaths at the time. I would not dare say that the coronavirus should be kept out of the news and that measures should not be taken. On the other hand, I’m a little embarrassed that we hardly paid attention to the victims in 2017, and those of other influenza epidemics.

People who are critical are being critized, as I heard in a talk show this week. Apparently it is not done to denounce the entire policy. Do people, because of fear, start to think differently? Are we all going to “just” follow the policy because of fear? That’s just too crazy.

They do things differently in Sweden.
At the end of March the Swedish Prime Minister Stefan Löfven in a national speech said that he trusts people to make smart decisions and stay indoors. “There are certain times in your life when you have to make a sacrifice not only for yourself but also for the people around you and for the country,” said the prime minister. “The time is now.”
The Swedish government advises citizens to keep their distance from each other, to stop attending parties, to work from home if possible and to travel as little as possible. Older people over the age of seventy or people in poor health are advised to stay indoors. However, all shops and schools remain open. The only strict measures taken by the Swedish government, are a ban on meetings with more than 50 people and a ban on visits to nursing homes. People risk imprisonment or a large fine for violation.
Of course, time will tell whether this is a better approach, but one thing is certain: the Swedes are not curtailed in their freedom.

I am willing to make a sacrifice. I am willing to help keep the pressure on hospitals as low as possible, so people in need of medical care can be given treatment. I am willing to do whatever is necessary to achieve that goal.

However, I am tired of weekly being addressed as a toddler by our Prime Minister. I am tired of my freedom being taken away from me and I am not prepared to continue executing measures after the goal has been reached. The chance of an infection remains. If it is not corona, it is the next flu virus, or worse. In principle, everyone can protect themselves against this by continuing to respect the hygiene measure.
And then of to work. After all, there is a new goal waiting for us: to get everyone, who was somehow hit by the corona crisis, back in the saddle.

Sorry, but I had to get that out of my chest.
I apologize for this rather hefty blog. It may not be what you’re used to from me. I promise to walk into the garden now and take a deep breath. The sun is shining and flowers are blooming, only the freedom………..

Everything can be taken from us but one thing: the freedom to choose our attitude in any given set of circumstances

Viktor Frankl

3 Comments

  1. Sylvia Sylvia

    Heel mooi verwoord Charlotte. Tuurlijk mag je je gevoelens eens de loop laten gaan. En wat je mening betreft: ik denk er net zo over. Als dit achter de rug is dan pakken we de draad weer op, met een meter afstand van elkaar

    • Charlotte Charlotte

      Dank Sylvia,
      Kan niet wachten op de dag dat ik weer bij jou aan de tafel kan aanschuiven.

  2. De nieuwsuitzendingen kijken we hier ook al praktisch niet meer……… Zoveel misère, onzekerheid, onduidelijkheid………
    In Frankrijk wordt het ook anders aangepakt als in Nederland. Een “tikkeltje” strenger, we mogen hier sinds 6 weken al helemaal de deur niet meer uit. Dit maakt dat ik me “opgesloten” begin te voelen. Ook al weet ik best wel dat we bevoorrecht zijn met een grote tuin en veel ruimte rond het huis. Een ‘normaal’ leven zal er voorlopig wel niet in zitten. Geen idee hoe zich dit verder gaat ontwikkelen. We proberen dag per dag te leven en te genieten van het mooie weer en het buitenleven……….
    Pas goed op jullie zelf daar.
    X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *