Verder naar bericht

Relatieve rust

Het was een zonnige dag toen ik uit de skilift stapte. Bergtoppen zover als ik kon kijken. Wat was het mooi. Wat was het stil. Hoe vredig zag het er uit en hoe misleidend was het.
It was a sunny day when I stepped out of the ski lift. Mountain peaks as far as I could see. So nice. So quiet. So peaceful and yet so misleading

More English text, please scroll down

We vertrokken naar Frankrijk, een rustig Nederland achterlatend. . De witte wereld, hoog in de bergen, waar de sneeuw alle geluiden dempt, was korte tijd een oase van rust. Toen kwamen de eerste berichten binnen. Eerst mondjesmaat, daarna in alle hevigheid. We volgden live-uitzendingen, lazen achtergrondinformatie en bespraken de situatie met elkaar.
Daar, in die vredige bergen leek alles een beetje onwezenlijk. Alsof het ergens ver weg gebeurde. De liften draaiden, de skileraren namen hun groepjes mee de berg op, mensen zaten in de zon met een drankje. Een alledaags ski-tafereel.
Op de markt werd de waar, zoals altijd, met trots aangeboden. Traditionele Franse worst en kaas. Markante mensen achter de kramen.

Tijdens zonsondergang verzamelden mensen zich op de berg. Een jongeman vroeg zijn grote liefde ten huwelijk en het publiek feliciteerde hen met vrolijk gejuich. Hier en daar werd een fles bubbels opengetrokken en toen de zon onderging werd er luid geapplaudisseerd. De tocht terug naar het dorp was magisch. Skiënd in het schemerlicht, met de warme gloed van de zon achter de bergen.

Het was een relatieve rust. Er was steeds dat donkere randje. Genieten van de vakantie en tegelijkertijd jezelf afvragen waarom je überhaupt in een gondel met 50 mensen was gestapt. Aan het eind van de dag relaxen in de sauna, maar tevens hopen dat je zo je weerstand verbeterde. Toch maar niet die deurklink met je blote hand vastpakken…..

De berichten werden heftiger: landen gingen op slot, skigebieden gingen dicht, bijeenkomsten werden afgeraden en de ene na de andere foto van lege winkels kwam binnen. Ik kon mijn ogen niet geloven en gruwelijke scènes uit films over natuurrampen flitsten door mijn hoofd.

Er kwamen ook mooie berichten binnen. Filmbeelden van Italianen in quarantaine die, op de balkons van hun flat, samen aan het zingen waren. Kippenvel kreeg ik ervan.
En hilarische: de standup comédien met zijn mening over het hamsteren van toiletpapier (‘ take a shower and spread those cheeks‘ ) Of het filmpje van de vrolijke magazijnmedewerker rijdend op zijn heftruck door een megagrote hal vol toiletpapier.

Een korte check op de bezorgservice van diverse supermarkten liet zien dat er werkelijk chaos was uitgebroken. Ik berustte erin en, hoewel de schappen in de supermarkt van het skidorp volledig gevuld waren, besloot ik niet te gaan hamsteren. Ik vertrouwde erop creatief genoeg te zijn om eventuele tekorten te kunnen vervangen.

Zaterdagochtend reden we in 45 minuten van de winter naar de lente. We verruilden de witte wereld voor een frisgroene. In plaats van een fris begin reden we nu een onzekere tijd tegemoet.

Een ding is zeker: wij vermijden de komende weken het contact met anderen. Ik heb net zoveel angst om het virus te krijgen dan het eventueel te verspreiden. Gelukkig zit ik in de fortuinlijke omstandigheid dat ik altijd thuis werk. Het dagelijks leven gaat weliswaar door, maar nu even niet zoals gewoonlijk.
Mijn gedachten gaan uit naar mensen die op een nare manier met deze omstandigheden te maken krijgen. De medische sector wens ik sterkte toe bij de zware taak die zij nu vervullen, diep respect! En ik wens iedereen toe vooral gezond te blijven. Blijf kalm en nuchter. Wij kunnen dit!

We left for France, leaving behind a quiet Dutch home country. For a short while, the white world, high in the mountains, where the snow muffles all sounds, was an oasis of peace. Then the first messages arrived. Starting slowly but soon in full force. We started to follow live broadcasts, read background information and discussed the situation.
Up there, in those peaceful mountains, everything seemed a bit unreal. Like everything was happening somewhere far away. The ski lifts ran, the instructors took groups up the mountain, people sat in the sun with a drink. An everyday ski scene.
As always the goods at the market were offered with pride; traditional French sausages and cheese. Striking people behind the stalls.

At sunset people gathered on the mountain. A young man proposed to his great love. The audience congratulated them with joyful cheers. Here and there a bottle of bubbles was pulled open and when the sun set there was loud applause.
The trip back to the village was magical. Skiing in the twilight, the warm glow of the sun behind the mountains.

It was a relative calm. There was always that dark edge. Enjoying the holidays and at the same time asking oneself why you even got into a gondola with 50 people. At the end of the day relaxing in the sauna, but also hoping by doing that you would improve your strength. Not grabbing the door handle with your bare hand after all.

Then the messages became more intense: countries were locked, ski resorts were closed, meetings were discouraged and pictures of empty stores turned up on social media. I could not believe my eyes and gruesome scenes from movies about natural disasters flashed through my mind .

There were also nice messages: Like film footage of Italians in quarantine, on the balconies of their apartment, singing together. I got goose bumps.
And hilarious ones: a standup comédien expressed his opinion about hoarding toilet paper (“take a shower and spread those cheeks”) And the movie of the cheerful warehouse worker driving his truck through a mega large hall full of toilet paper.

A quick check on the delivery possibilities of various supermarkets showed that chaos really had erupted. I resigned and, although the shelves in the supermarket of the ski resort were fully stocked, I decided not to hoard. I trusted myself to be creative enough in finding replacements for potential shortages.

On Saturday morning we drove from winter to spring in 45 minutes. We exchanged the white world to a bright green. But instead of a fresh start we drove towards an uncertain time.

One thing is certain: In the upcoming weeks we will avoid contact with others. I have as much fear of contracting the virus than of possibly spreading it. Luckily I’m in the fortunate circumstances that I always work at home. Daily life goes on, but it’s not business as usual.
My thoughts are with those who have to face these conditions in a nasty way. I wish strength to the medical personal in fulfilling this heavy task. My deepest respect for you! And I wish everyone to stay healthy, calm and to keep their common sense. We can do this!

4 Comments

  1. Dorien Dorien

    Mooi verwoord weer. We leven in een roerige tijd. Angstig en onzeker. Maar we zien ook verbroedering. Sociale initiatieven om de zwakkeren onder ons te helpen zijn hartverwarmend.
    Sterkte en stay save!!

    • Charlotte Charlotte

      Dank, Dorien. Ook alle goeds voor jou!

  2. Toke Claessens Toke Claessens

    MOOi , MOOI !!!!!!!! Ik word er n, beetje stil van.

  3. Nathalie Nathalie

    Je kan het zo mooi verwoorden! Er zit zoveel gevoel in, zo werkelijk en toch ook zo onwerkelijk. Het voelt alsof ik erbij was. Zorg goed voor elkaar en blijf gezond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *