Verder naar bericht

En toch wordt het lente

De tweede zondagochtend van de quarantaine werd ik wakker, de zon scheen en ik had heerlijk geslapen. Net toen ik meneer N. over mijn vreemde droom wilde vertellen drong de realiteit tot me door. Mijn droom was werkelijkheid: er wás een bedreigende ziekte die de wereld in zijn greep hield.

On the second Sundaymorning of the Dutch quarantine, after a good night’s sleep, I woke up. Just when I wanted to tell Mr. N. about my strange dream reality dawned on me. It was no dream, there was a threatening disease that took the world by storm…….

For more English text please scroll down

Het leven is anders geworden. Wij werkten voorheen ook al van thuis uit, maar toch is het allemaal anders.

In het begin vond ik het met name moeilijk om in een routine te komen Er was meer drukte in huis, immers nu moesten we allemaal thuis werken.
Net zoals mijn gezinsleden moest ook ik op zoek naar een nieuwe invulling van de dag. Voor zover het werken betrof was dat geen probleem. De vrije tijd was een ander verhaal. Normaal gesproken ben ik ‘s avonds in de yogastudio of op de dansvloer te vinden en sporadisch aan mijn werktafel voor een creatieve activiteit. Nu vielen de sportieve mogelijkheden in een klap weg.

Ik had grote moeite met de ongelofelijke hoeveelheid nieuws die binnen kwam: krant, journaal, social media. Het bleef maar komen en het was niet bijzonder bemoedigend. Veel getallen van zieken, opnames, overledenen. Veel informatie over het virus en hoe ermee om te gaan. Ik deed mijn best om het allemaal op te nemen, het was uiteindelijk belangrijk goed geïnformeerd te zijn, maar al gauw vond ik het overweldigend, zorgwekkend en zelfs beangstigend.

Angst voor de constante dreiging van dat onheilspellende virus. Niet zozeer de angst voor het ziek worden: er is uiteindelijk ook de milde variant. Veel meer de angst voor dat andere: ziekenhuis, ic, beademing, een tekort aan ic-bedden….doodgaan.
Warm hebben, rillerig voelen, hoestjes, kuchjes, snottertjes, keelpijntjes. Zou ik normaal niet eens aandacht geven aan zo’n ongemakje, nu merk ik een lichte paniek reactie. Ik merk niet alleen de geluidjes bij mezelf op, maar ook bij iedereen om me heen. Ik begin veel meer te focussen op alles wat op verkoudheid of griep lijkt.

Zorgen over ouders die tot de groep behoren die wij in bescherming moeten nemen. Het zet ze wel in een enorm isolement en ze komen de beweging tekort die ze nodig hebben. Ik voel me zo tekort schieten.
Om ons heen hebben mensen de deuren van hun onderneming of praktijk tijdelijk moeten sluiten en gaan daarmee wellicht een moeilijke tijd tegemoet. Niet iedereen wordt gecompenseerd en niet iedereen kan z’n klanten digitaal bedienen. Ik maak me zorgen om de mensen dicht bij ons, die dat meemaken.

Boodschappen doen is een uitdaging. Afstand houden in de winkel is nog steeds een gedoe. Houd je zelf afstand, komt er ineens iemand rakelings langs je gerend, giegelend: “Sorry hoor, ik moet er even langs. “Waarom?” vraag ik mij dan af. “Waar moet je dan in ‘s hemelsnaam naar toe?”
Nog steeds kijk ik vol onbegrip naar lege rekken en vraag mij af wat mensen met al die spullen doen. Bakt echt heel Holland op dit moment zijn eigen brood? Er is geen pakje of zakje gist meer te krijgen, laat staan meel.

Het is voor mij heel belangrijk geworden om af en toe even afstand te kunnen nemen van dat alles en weer op te laden. Sinds het begin van de quarantaine doe ik mijn yogalessen online. Op het matje in mijn kamer, met de vertrouwde stem van mijn yoga-lerares kan ik ervoor zorgen dat ik fit blijf en misschien nog wel belangrijker: ik kan de boze wereld even buiten sluiten. Tijdens de lessen leer je gedachtes niet groter te maken dan ze zijn. Ik probeer dat buiten de lessen ook toe te passen. Angst, zorgen, overweldigd worden, het zijn gevoelens die er mogen zijn, maar ik probeer ze niet groter te laten worden.

Creatief bezig zijn leidt ook af. Ondanks dat ik gewoon aan het werk ben, is er nu toch net iets meer tijd om af en toe achter mijn werktafel te kruipen. Schrijven (dit blog), werken in mijn schetsboeken, werken aan (textiel)projecten. ik kan er nu bijna dagelijks even mee bezig zijn. Nieuwe technieken uitproberen, iets leren, geen tijd voor verveling.

Opladen doe ik ook door buiten te zijn. Het prachtig weer helpt daarbij erg mee. De zon aan een strakblauwe hemel, waar nu eens geen lijnen van vliegtuigen te bekennen zijn. In de tuin werken, zaaien, met de blote handen in de aarde wroeten, doet alle hersenspinsels verdwijnen en als er al een paar blijven hangen, blaast de wind ze weg.
Ik wandel, wie doet het tegenwoordig niet? Lopen door het bos, door het weiland, of door het dorp.. Genieten van het bewegen, maar ook van de stilte, van het landschap. Zien hoe het, ondanks alles, toch gewoon lente wordt. Een tapijt van bosanemonen in het bos, overal bloeiende narcissen, blauwe druifjes, tulpen. Het landschap vult zich met de zachte tere kleuren van het voorjaar. Het groen is fris en helder, de vogels fluiten alsof het een lieve lust is.

Inmiddels hebben we hier wel op de een of andere manier een routine gevonden en viel het mij op dat de afgelopen week eigenlijk alweer snel is gegaan. We vullen de tijd soms op een heel andere manier in: Op zaterdagavond samen naar de “thuisbioscoop”. We maken een grote ketel popcorn, kiezen een film uit en strijken neer op de bank.
Bij gebrek aan gist ben ik begonnen met een zuurdesemstarter. Had ik altijd al eens willen doen, nu is blijkbaar het moment.
Loop je ‘s avonds door het huis kom je meestal wel iemand tegen die oefeningen op een matje ligt te doen, of die in de tuin touwtje staat te springen.

We hebben er nog een paar weken bij gekregen. Ik vertrouw erop dat ook aan deze crisis een einde komt. Zorg in de tussentijd goed voor jezelf:
Blijf actief, ga de natuur in, blijf lachen, doe iets nieuws, blijf positief, wees aardig (ook voor jezelf), was je handen, geniet van de goede dingen, maar boven alles: blijf gezond.

AND SPRING STILL COMES

Life has changed after we went into quarantine. We always work from home, but still, it’s all different.

In the beginning I found it particularly difficult to get into a routine. There was more bustle in the house. After all, now we all have to work at home.
Like my family, I had to look for a new completion of the day. To the extent of working that was not a problem. However the spare time was a different story. Usually I spend the evening either in the yoga studio or on the dance floor and ocassionally at my desk for a creative activity. Now sporting opportunities vanished instantly.

I struggled with the incredible amount of news that came in: newspapers, tv news, social media. It just kept coming and it was not particularly encouraging. All these numbers of patients, ie admissions, deceased. Lots of information about the virus and how to deal with it. I tried to take it all in, after all it was important to be well informed, but soon I found it overwhelming, disturbing and even frightening.

There are feelings of fear, the constant threat of the ominous virus. Not so much the fear of getting sick, after all, there is the mild variant. No, much more the fear for that other: hospital, ie, respiration equipment, lack of ICU beds … .passing away.
Feeling hot, feeling shaky, coughs, a soar throat, I would normally not even pay attention to such mild inconvenience, now I notice everything and I slightly panic. I do not just notice the sounds I make myself, but also from everyone around me. I’m much more focused on anything resembling common cold or flu.

There are concerns: parents who are part of the group that we have to take into protection. It puts them in a huge isolation and they lack the excercise which they desperately need. It makes me feel so inadequate.
Around us people have had to temperarily close the doors of their business or practice and thus may face a difficult time. Not everyone will be compensated and not everyone can serve their customers digitally. I worry about the people close to us who go through this horrible experience.

Grocery shopping is a challenge. In the store the one and a half meter distance is still a hassle. Even if you try to keep your distance, suddenly someone will be running right past you, giggling: “Sorry, I have to go down there. “Why?” do I ask myself, “Where for heaven’s sake do you need to go?”
I still look in disbelief at empty shelves and wonder what people do with all that stuff. Does the entire Dutch nation currently bake their own bread? There is no parcel or packet of yeast available, let alone flour.

For me it has become increasingly important to take distance from all that and to recharge. Since the beginning of the quarantine I take my yoga classes online. On the yoga mat in my room with the familiar voice of my yoga teacher I can make sure I stay fit and perhaps more importantly, for a little while I can close off the evil world. During the lessons you learn to make thoughts not bigger than they are. Outside the lessons I also try to apply this. Feelings of fear, worry and overwhelm may exist, but I try to not let them grow bigger.

Being creative also distracts. Although during the day I’m working as usual, there is just a bit more time to occasionally sit at my studio desk. There I write (this blog), work in my sketchbooks, work on (textile) projects. This I can do almost daily now. Trying out new techniques, learning something new. There’s no time for boredom.

Recharging I also do by being outside. The beautiful weather lately helps a lot. The sun in a cloudless sky, Nowadays without the lines of aircrafts.
Working in the garden, sowing, rooting with my bare hands in the earth, removes all figments and if some linger, the wind blows them away.
I take walks, who doesn’t these days? Walking through the woods, through the fields, or through the village. Enjoying the excercise, but also the silence of the countryside. Watching, despite everything, the arrival of spring. A carpet of anemones in the woods, flowering daffodils everywhere, grape hyacinths, tulips. The landscape is filled with the soft delicate colors of spring. The green is fresh and bright, the birds chirping like it’s a delight.

Meanwhile, at home we somehow found a routine and I noticed that the past week has actually already gone quickly. We fill time sometimes in a completely different way: On Saturday evening having a “home theater”. We make a big kettle of popcorn, choose a movie and settle down on the couch.
In the absence of yeast, I started a sourdough starter. I always wanted to do it, apparently now is the time.
Walking through the house, chances are you’ll stumble upon somebody who’s doing exercises on a mat, or maybe jumping rope in the garden.

We still have got a few weeks in. But I trust that an end will come to this crisis.
In the meantime take care of yourself: Stay active, go into nature, keep smiling, do something new, stay positive, be kind (including to yourself), wash your hands, enjoy the good things, but above all, stay healthy .

6 Comments

  1. Rachel Brouwers Rachel Brouwers

    Hallo Charlotte,
    ik heb met veel bewondering je blog gelezen, het is zo herkenbaar!!
    In deze hectische tijd, is rust en genieten van natuur heel belangrijk.
    Maar wij ZIEN nu ook natuur,horen,ruiken,waar wij normaal bijna geen oog voor hebben. Het doet mij goed dat oa jij het ook ervaart, dat je een verbondenheid hebt met mensen( ook al zie je elkaar niet vaak)
    Samen komen we door het virus heen daar ben ik van overtuigd
    En na die vervelende tijd hopelijk meer inzicht in elkaar, Natuur, samen.
    Misschien is het goed geweest even stil te staan in ons hectisch wereldje, wat het met ons heeft gedaan.
    En we komen er sterker uit.
    Dank om weer eens even bij stil te staan.
    Rachel

    • Charlotte Charlotte

      Mooie woorden Rachel.

  2. Toke Claessens Toke Claessens

    Ik kan en wil er niets aan toevoegen, het klopt helemaal.
    Mooi Mooi!!!!!
    Mama.

    • Charlotte Charlotte

      Dankjewel

  3. Winnie Winnie

    Mooi !

    • Charlotte Charlotte

      Dankjewel

Laat een reactie achter op Rachel Brouwers Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *