Val Thorens

For English please scroll down

Aan het begin van het nieuwe jaar, na de drukte van de feestdagen, was het een enorme luxe om de witte wereld van het Franse Val Thorens binnen te stappen. Boven in de bergen lijk je in een andere wereld terecht te komen. De hectiek van alledag bestaat ineens niet meer. Je stapt in de lift, die je haast geruisloos naar grote hoogte brengt en hoeft alleen maar om je heen te kijken naar al het moois. Steeds weer zijn er andere uitzichten. Skiën is niet alleen de ene na de andere piste afdalen, maar ook af en toe stil staan en genieten.

Ik had wel 100 foto’s kunnen maken van al die prachtige vergezichten, maar met temperaturen van -14 tot -19 duurde het niet lang of mijn handen waren bevroren, als ik mijn handschoenen uit deed. Trouwens met die temperaturen houdt de batterij van je mobieltje of camera het ook niet lang vol. Meer dan eens moest ik een apparaat terug in mijn zak stoppen omdat het er simpelweg mee was opgehouden.

Skivakanties hebben we nog nooit met z’n tweetjes gedaan, er waren altijd kinderen bij en soms namen ze vrienden mee. Dit keer waren twee zonen mee, eentje met zijn gezin. Toen de jongens nog klein waren namen we als gezin privé skilessen. De aanleiding daartoe was overigens minder leuk. Zoon M. was, denk ik, een jaar of 6 toen hij tijdens de groepsles uit de sleeplift viel en in een soort geul naast de piste terecht kwam. De skilerares had het niet in de gaten. Het hevig geschrokken ventje werd uiteindelijk opgemerkt door een meneer die hem mee terug naar de skischool nam.
Diezelfde dag besloten we alleen nog als gezin les te nemen. Dat vergde wat differentiatie van de skileraar, maar we hebben er nooit een gehad die het niet leuk vond. Ook dit jaar niet.

Later gingen 2 zonen in Nederland slalom- en wedstrijdtraining volgen en zoals een andere ouder bij de tennisles of de voetbaltraining zit, bracht ik de zaterdagochtenden door in de cafetaria van de indoorskibaan.
Deze week stond ik onderaan de wedstrijdpiste, bij de finish, toen zoon L. de slalom wedstrijd won. Ik zag hem naar beneden komen, hield mijn adem in en zag hoe hij soepel om de paaltjes heen slalomde, zonder zijn evenwicht te verliezen. Ik weet hoe lastig het is, hoe snel ze kunnen vallen, maar dit keer ging het perfect.

Ik ben natuurlijk een bevooroordeelde moeder, maar als ik mijn jongens van de piste af zie komen, ben ik altijd trots.

Op donderdag is er markt in Val Thorens. Ik hou van Franse markten met hun traditionele waren. Hier is dat niet anders : kaas, vleeswaren en snoepgoed. Alles mooi uitgestald, een lust voor het oog. Ik wilde graag kaas en worst meenemen als souvenir voor de thuisblijvers en vroeg naar een kaas uit de streek. Meteen kreeg ik een stukje om te proeven: kaas uit de Haute Savois. Ik zou het nooit hebben gekozen, maar proeven maakte het verschil. Toen ik naar nog een kaas vroeg, kreeg ik een stukje geitenkaas. Man, wat was dat lekker. Tevreden vulde ik mijn rugzak.

In mijn koffer zaten twee boeken: “One Day in December” door Josie Silver en “Zero Waste Home” door Bea Johnson.
Het eerste boek gaat over liefde op het eerste gezicht. Het was mijn Kerst-leesboek, maar ik kwam er nauwelijks aan toe. Na het skiën genoot ik van dit verhaal.
Het laatste boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Ik heb me de laatste tijd wat verdiept in plasticvrij leven en kwam de titel van dit boek steeds vaker tegen. Ik werd nieuwgierig naar deze “ultimate guide to simplifying your life.” Rode draad in het hele boek is het concept: Refuse; Reduce; Reuse; Recycle; Rot. Bea laat je meekijken hoe ze dit toepast in haar leven.

Veel te snel kwam er een einde aan deze vakantie, maar het was mooi geweest. In alle vroegte reden we, het was nog donker, de berg af. De witte wereld achter ons latend. Terug naar het leven van alledag, waar de dagen langzamerhand weer langer worden en de zonnestralen steeds weer een beetje warmer, maar niet zonder jullie het filmpje dat zoon L. maakte te laten zien. Veel plezier:

Dank aan Laurens Neuhaus.

English:
My mother tongue is Dutch. Apologies in advance for any mistakes in my translation

After the hustle and bustle of the holidays, it was a huge luxury to stepp into the white world of French Val Thorens at the beginning of January. High in the mountains, it seems you’re in a different world. The razzle-dazzle of everyday life is suddenly gone. You step into the ski lift, it almost silently takes you to great heights and you only need to look around to see all the beauty. Again and again there are new views. Skiing is not only decending one slope after the other, but occasionally stand still and enjoy.

I could have taken at least a 100 pictures of all those wonderful vistas, but with temperatures of -14 to -19 (C) it took not long before my hands were frozen, when I took of my gloves. Besides, with those temperatures, the battery of your mobile phone or camera does not last long. More than once I had to put a device back in my pocket because it simply had died.

Ski holidays we have never done just the two of us. There were always children and sometimes they even took friends along. This time there were two sons, one with his family. When the boys were little we took
private ski lessons as a family . The reason for that was less fun. Son M. must have been about 6 years old when , during the group lesson he fell from the drag lift and ended up in a sort of trench next to the slopes. His teacher didn’t notice it. The startled little guy was finally noticed by a gentleman who took him back to the ski school. From that day on we have always taken lessons as a family. Ski instructors needed to be able to differentiate, but we have never had one that didn’t like it.

Later, 2 sons enrolled in ski racing training in the Netherlands and like another parent spends time at the tennis lessons or soccer practice, I spent Saturday mornings in the cafeteria of the indoor ski slope.
This week I stood at the bottom of the race track, at the finish, when son L. won the parallel slalom competition. I saw him come down, held my breath and saw how he smoothly took the poles, without losing his balance. I know how difficult it is, how easy they can fall, but this time it was perfect.

Of course I am a prejudiced mother, but seeing my sons decending the slopes makes my heart fill with pride….

On Thursday there is a market in Val Thorens. I love French markets with their traditional goods: cheese, meat and sweets. Everything beautifully displayed, a feast for the eye. I wanted buy cheese and sausage as a souvenir for those at home and asked for a cheese from the region. Immediately I got a piece to taste: cheese from the Haute Savois. I would never have chosen it, but tasting made the difference. When I asked for another cheese, I got a piece of goat’s cheese. How nice that was! Satisfied I filled my backpack.

In my suitcase there were two books: “One Day in December” by Josie Silver and “Zero Waste Home” by Bea Johnson.
The first book is about love at first sight, of course with a twist. It was my Christmas-read, but then I barely had time for it. After skiing, I enjoyed this story.
The last book had been on my wish list for a while. Lately I have been interested in more knowledge about plastic free living and came across the title of this book over and over again. I was curious about this “ultimate guide to simplifying your life.” Red thread throughout the book is the concept: Refuse; Reduce; Reuse; Recycle; Rot. Bea gives you a look into how she applies this in her daily life.

Far too soon, this holiday came to an end, but it had been very nice. Early in the morning, it still was dark, we drove down the mountain. Leaving the white world behind us. Back to the everyday life, where the days slowly get longer and the sun’s rays get a little warmer every day , but not without showing you a little film made by son L. Enjoy:

Thanks to Laurens Neuhaus

2 thoughts on “Val Thorens

Laat een reactie achter op Toke Claessens. Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *