A hand bag person

Onlangs kreeg ik van mijn schoondochter een tas. Hij was gemaakt op de Malediven en gestuurd door haar zus. Ik ging even helemaal uit mijn dak.  “I thought you would like it”, zei ze, “you’re a hand bag person.”
Ja, dat klopt wel. Mijn passie voor tasjes begon al op heel jonge leeftijd en mijn moeder vertelt graag de anekdote over de buschauffeur die tegen mij zei: “Jongetje, je vergeet je tasje.” Ik had als klein kind heel kort haar en altijd een tasje bij me.

De passie is echter nooit voor leren designer tassen geweest. Zelfs in de korte tijd dat ik in een tassenwinkel heb gewerkt, heb ik niet de liefde gekweekt voor Chanel, Dior, Louis Vuitton of noem maar op. Let wel, ik vind deze tassen heel erg mooi, maar ik loop alleen écht warm voor, laten we zeggen, kunstzinnige tasjes. Die mogen van allerlei materialen zijn, allerlei vormen hebben en liefst ook kleurrijk zijn.  Ik smelt bij een Franse rieten tas of boodschappenmand en wordt hebberig van handgemaakte (kunst) tasjes. Mijn, ondanks alles, bescheiden collectie bevat zowel een simpel A4-draagtasje van gobelin-achtige stof als een zwart geborduurd velours tasje met kraaltjes, uit de tijd van Laura Ashley.

Natuurlijk heb ik me ook gewaagd aan het zelf maken van tasjes.  Dat was een autodidactische weg. Dus er zijn wel wat exemplaren gesneuveld, maar uiteindelijk lukte het en in 2008 stuurde ik er een in voor een wedstrijd van het Quiltersgilde.

Het won zowaar de tweede prijs. Dat gaf de burger moed en ik vervolgde de weg. Het tasje dat volgde werd me bijna letterlijk van het lijf gerukt. Toen ik in Luxemburg een tentoonstelling liep te bekijken met een zelfgemaakt tasje in mijn hand, werd me gevraagd hoeveel het moest kosten. Ik was helemaal van mijn a propos. Allereerst dat iemand een maaksel van mij wilde kopen en ten tweede had ik geen idee wat ik daar dan voor moest vragen, maar ik ging uiteindelijk met mijn spullen in een plastic zak naar huis.

Toen ik een aantal tasjes had gemaakt stelde ik ze tentoon tijdens een expositie in mijn dorp. De reacties waren uitzinnig. Ik deed niets anders dan de tasjes weer keurig herschikken, want niemand kon er met zijn handen vanaf blijven. Alleen iedere keer weer die vraag:
-Heb je het ook in het zwart?
-Hoezo in het zwart?
-Nou, dan kan ik het overal bij dragen.
Waarom zou je een tas overal bij moeten kunnen dragen? Ja, ik begrijp de praktische kant ervan wel. Je mikt al je spullen in je tas en hebt altijd alles bij je, ook de dingen die je niet nodig hebt. Soms merk ik dat ik iets niet bij me heb. Dat is dan onhandig, maar het weerhoudt me er niet van om steeds weer een andere tas te kiezen als ik de deur uit ga. Eentje die bij mijn “mood “past, eentje die een handige afmeting heeft of juist eentje die bij mijn outfit past. Punt is, dat ik een tas niet zie als een praktisch ding, ik zie het als een versiering, een manier om iets over mezelf te vertellen of juist een statement te maken. Sommige mensen doen dat met hoeden, zoals Marianne Thieme. of broches, zoals Madeleine Albright . Anderen doen dat met tasjes, voorbeelden daarvan zijn volop te zien in het Tassenmuseum Hendrikje. Het museum formuleerde het onlangs op instagram heel toepasselijk: “Vary endlessly, stand out from the crowd, transform a simple outfit into something special. Acessories are a Girl’s Best Friend!”

not sponsored

2 thoughts on “A hand bag person

    1. Dankjewel.
      Het borduursel is een patroon waarmee de traditionele jurttassen in Kirgistan/Oezbekistan/ Turkmenistan worden versierd, uitgevoerd in een heksensteek met aan weerszijden een witte kettingsteek. Deze tassen hebben een langwerpige vorm uitlopend in een punt aan de onderkant. De tassen zijn oorspronkelijk rood van kleur en blauw gevoerd.
      Ik heb deze prachtige patronen toegepast in een andere vorm.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *