Dag van de Aarde/ World Earth Day

 

For English please scroll down

“ Denk je dat je daarmee de wereld gaat redden?” vroeg de visboerin, toen ik haar een bakje overhandigde met de vraag of ze daar de maatjes in wilde doen. Even was ik van mijn stuk gebracht, een beetje ongelovig over deze reactie. “ Ik begin bij mezelf,“ antwoordde ik haar. Ze knikte goedkeurend, maar toen ze me het bakje overhandigde vroeg ze: “Denk je dat je het volhoudt?”

 

Op 22 april is het World Earth Day./ Dag van de Aarde. met het thema: “ Hoe verklein ik mijn ecologische voetafdruk, “ ofwel maak een einde aan plastic vervuiling. Heb je weleens geprobeerd een dag plastic-loos door te brengen. Easy peasy?  Vergeet het maar. Als je dat wil doen, verlaat je je huis niet en laat je de ijskast dicht. Bij het ontbijt ga je al in de fout met de verpakking van het brood of je muesli.

Negatieve gedachte? Ja en helaas de werkelijkheid. Ik probeer al heel lang het plastic in ons huis te reduceren. De start was gemakkelijk. Op onze vele ritten (voor de goede orde: we rijden volledig elektrisch) van en naar danswedstrijden gebruiken we bekers, die we thuis vullen. We merkten dat het ook heel goed gaat om je beker onderweg te laten vullen: er zijn zelfs fastfoodrestaurants waar je korting op je koffie krijgt als je zelf je beker mee brengt. Gelukkig is Rob fan van cola uit een blikje en brood gaat mee in een ouderwets trommeltje. So far so good.

Thuis blijkt het iets moeilijker te zijn. De plastic afwasborstel moest vernieuwd en er kwam een houten voor in de plaats. Vloeibaar wasmiddel is vervangen door poeder, hoewel ik daar ook weleens teleurgesteld wordt als blijkt dat het poeder in een plastic zak in de kartonnen doos zit. Wat ik trouwens niet wist is dat er bij het wassen van synthetische stoffen plastic micro deeltjes in het water terecht komen, met alle gevolgen van dien. Een kleine blik op de etiketjes van mijn garderobe vertelt mij dat ik nodig moet gaan shoppen. Da’s dan weer de leuke kant van deze exercitie, maar met mijn dansjurk is het foute boel.

’s Zomer halen we groente en fruit uit onze moestuin. We hebben niet meer dan 6 m2, maar halen daar verbazingwekkend veel vanaf en ik voel me altijd enorm rijk als ik mijn mandje vul met zelf geteelde producten.  Aangezien we nog niet erg bedreven zijn in winterteelt en er eerlijk gezegd ook zo’n moment komt waarop we wel even pauze in het tuinieren willen nemen, kopen we ‘s winters groente. Omdat bij de groente-afdeling van de supermarkt nauwelijks een item niet is ingepakt (waarom krijgt iedere winterwortel zijn eigen plastic jasje??), ga ik naar de groenteboer. Dat is trouwens niet alleen goed voor het milieu, het is ook nog eens ontzettend gezellig. Inmiddels kent hij mij en weet precies wat ik graag koop. Handig als ik mijn lijstje vergeten heb en hij mij heel subtiel op de tomaatjes wijst.

Bij gebrek aan een slager in ons dorp ben ik afhankelijk van het verpakte aanbod. Geen ontkomen aan plastic. Op zoek naar een alternatief vind ik in de bio-winkel vlees verpakt in een ander materiaal. De prijs is oké, de smaak prima en op het doosje staat: “de hele verpakking kan bij het GFT-afval.” Blij!
Prompt verschijnt er een stuk over bio-plastic in onze lokale krant. Dat zou niet bij het GFT-afval kunnen want dat zou het volledige proces verstoren. Bij het plastic afval kan het ook niet want dan wordt dat proces weer verstoord. De universiteit van Wageningen roept daarentegen dat het allemaal geen probleem is.  Ik weet het even niet meer. Wat is nou goed?

Voor de rest van mijn boodschappen ben ik toch echt afhankelijk van de supermarkt, uiteraard gewapend met mijn eigen boodschappentas. Daar ontkom ik ook niet aan plastic, tenzij ik mijn karretje maar voor een kwart vul en dat zullen mijn huisgenoten echt niet op prijs stellen. Ik ben met stomheid geslagen als ik ontdek dat een sixpack cola (met plastic omhulsel en draagband) ruim 2 euro goedkoper is dan 6 losse statiegeldflessen. Je bent toch geen dief van je eigen portemonnee?
Inmiddels heb ik, voor een groot gedeelte van mijn boodschappen, de weg naar eko-winkels gevonden. Daar letten ze net iets meer op de verpakking en kun je bij voorbeeld een glazen fles natuurazijn kopen. Die winkels bezorgen, dank zij tante Post, tegenwoordig ook aan huis en dat is wel aangenaam. Het wordt, goed gekoeld, bij je thuis bezorgd en de koelelementen worden weer meegenomen. Ik ben er in ieder geval tevreden over.

Op kantoor hebben we ook kleine stapjes gezet. Gelukkig is er door de digitale snelweg minder printen nodig, dus gebruiken we nog maar heel weinig cartridges. Balpennen hebben we ingeruild voor  vulpennen, die we voorzien hebben van speciale pompjes waarmee je inkt uit een glazen flesje kunt halen en plakband werd vervangen voor papieren plakband. Helaas ontvangen we nog heel veel dvd’s in bubbeltjes plastic, maar zelf versturen we ze verpakt in papier.

Onlangs las ik een verslag van een journaliste die, na het wegen en afrekenen, alle plastic verpakking van de gekochte producten afhaalt en ze afgeeft aan de counter van de supermarkt. Met de actie wil ze de verantwoordelijkheid voor het plastic afval terugleggen bij de supermarkten en kijken hoe daarop wordt gereageerd. De reacties lopen uiteen van het plastic van de counter in de prullenbak vegen tot de klant wijzen op de mogelijkheid om het afval bij een plastic verzamelpunt van de supermarkt te gooien. Opmerkelijk is wel dat niemand haar negatief benadert. Wil ik ook het plastic afgeven? Ik vind het nogal een gedoe en thuis weet ik zeker dat het bij het gescheiden plastic afval terecht komt dat gelukkig door onze gemeente wordt opgehaald.

”Denk je dat je het volhoudt?” vroeg de visboerin. Dat was een terechte vraag. De bereidheid is er echt wel en ik denk, zonder dat te verifiëren, bij heel veel mensen.  Alleen we zijn erg afhankelijk (gemaakt) van plastic spullen. Kijk maar eens om je heen: speelgoed, huishoudelijke spullen, kleding, betaalkaarten.  De industrie zal ons een keuze moeten geven, anders maken we totaal geen kans. Wij doen hier thuis écht onze stinkende best, maar  we zijn er nog lang niet. Ik voel me soms met de rug tegen de muur staan, maar ik wil me niet laten tegenhouden. Ieder uitgespaard plastic zakje is er één. Tóch? Verbeter de wereld, verklein je ecologische voetafdruk. Wat is jouw schoenmaat?

 

Below  you find the English translation of my story. My mother tongue is Dutch hence I cannot guarantee this story is without mistakes. Apologies in advance.

“Do you think you’re going to save the world?” asked the fishmonger’s wife, when I handed over a container asking her to put the fish in. I was gob smacked, a little in disbelieve about this response. “I start with myself,” I replied. She nodded approvingly, but when she returned the container she asked, “Do you think you’re going to hold out?”

On the 22nd of April is World Earth Day. The theme is: “How do I reduce my ecological footprint,” or end plastic pollution. Have you ever tried spending a day of without plastic? Easy peasy? No way! If you want to do that, don’t leave your house and keep the refrigerator locked. At breakfast it will go wrong with the packaging of the bread or your muesli.
Negative thoughts? Yes and sadly the reality. I have been trying to reduce the plastic in our house for a long time. The start was easy. On our many rides (for the record: we drive completely electric) to and from dance competitions we use cups we fill at home. We noticed that it is also very easy to have your cup filled on the way: there even are fast food restaurants where you get a discount on your coffee when you bring your own cup. Fortunately, Rob is a fan of cola from a can and we put our bread in a container. So far so good.

At home things turn out to be a bit more difficult. The plastic dishwashing brush has been replaced by a wooden one. Liquid detergent has been replaced by powder, although I am sometimes disappointed when I find the powder in a plastic bag in the cardboard box. What I did not know is that plastic micro-particles will end up in the water when washing synthetic materials. A quick view at the labels of my wardrobe tells me I need to go shopping. That’s the fun side of this exercise. However, my dance dress is completely wrong.
In summer we harvest fruit and vegetables from our vegetable garden. We have no more than 6 m2, but produce a lot and I always feel very rich when I fill my basket with home grown products. Since we are not yet very adept at winter cultivation and honestly there always comes this moment in time when we want to take a break from gardening, we buy vegetables in the winter. Because the vegetable department of the supermarket hardly has an item not wrapped (why does every carrot has its own plastic jacket??), I go to the greengrocer. Not only is this good for the environment, it is also very sociable. Now he knows me and knows exactly what I like to buy. Handy when I have forgotten my list and he very subtly points at the tomatoes.

There’s no butcher in our village so I am depended on the wrapped offer. No escape from plastic here. Looking for an alternative I found meat wrapped in another material in the organic-shop. The price is okay, the taste is fine and on the box it says: “The whole packaging can go into the green waste.” Happy!
Promptly, there’s an article about bio-plastic in our local newspaper. Apparently it can’t go into the green waste because that would disrupt the entire process. On the other hand this material cannot be disposed of with the plastic waste because that process will also be disrupted. The University of Wageningen, on the other hand, calls for no problem. I am confused. What do I need to do?

For the my other groceries I really depend on the supermarket, of course armed with my own shopping bag. Plastic everywhere, unless I fill my trolley only for a quarter and that will definitely not be appreciated by my family. Again I am gob smacked when I discover that a six-pack cola (with plastic shell and strap) is more than 2 euros cheaper than 6 separate deposit bottles. Surely you are not a thief of your own wallet?
Meanwhile, for a large part of my groceries, I found some organic stores. They take care just a little more of the packaging: for example you can buy a glass bottle of natural vinegar. These shops deliver, thanks to the post services, also at home and that is pleasant. The groceries come, cooled, to your home and the cooling-elements are taken back. I am satisfied.

In our office we also took small steps. Fortunately, the digital highway requires less printing, so we use very few cartridges. We exchanged ballpoint pens for fountain pens, in which we have special pumps with which you can extract ink from a glass bottle and replaced adhesive tape by paper tape. Unfortunately we still receive a lot of DVDs in bubble plastic, but we send them wrapped in brown paper.

I recently read a report from a journalist who, after weighing and checking out, removes all the plastic packaging of the purchased products and leaves them at the counter of the supermarket. She wants to return the responsibility for the plastic to the supermarkets and see how they respond. The responses vary from sweeping the plastic of the counter into the trash, to pointing out the possibility for throwing the wrapping in a plastic gathering point of the supermarket. It is remarkable that nobody approaches her negatively. Do I also want to return the plastic? I find it quite a hassle and at home I know for sure that it ends up in the separate plastic waste that is fortunately collected by our municipality.

“Do you think you’ll hold out?” asked the fishmonger’s wife. That was a legitimate question. There‘s willingness by me and I think, without verifying it, by a lot of people. Only we are (made) very dependent of plastic stuff. Just look around: toys, household items, clothes, debit cards. The industry will have to give us a choice, otherwise we do not stand a chance at all. I try really hard, but I am just a beginner. I sometimes feel like standing with my back against the wall. However, I don’t want to stop. Every plastic bag counts. Improve the world, reduce your ecological footprint. What is the size of your shoe?

 

1 thought on “Dag van de Aarde/ World Earth Day

  1. We doen ons best maar het wordt ons moeilijk gemaakt. Een chapeau voor onze groenteboer: het losse spul gaat in een papieren zak. Er is nog heel veel te doen voor ons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *