Zoveel te doen, er is nog zoveel te doen…….

Foto: martybrands.nl .

For English please scroll down

Vandaag viel de uitnodiging in de bus: de NADB ( de Nederlandse dansbond) zendt ons uit naar het WK in Tjechië op 18 mei. Trots, maar ook de gedachte: “zo ontzettend weinig tijd en nog zoveel te doen.” Standaard antwoord op de vraag:  “Ben je er klaar voor ?” : NOOIT.
Voor wie ons kent van de dansvloer is dit gesneden koek. Voor wie ons uit een andere omgeving kent zal ik een beetje uitleg geven.
Allereerst de opmerking dat ik altijd met enige schroom met “niet-dansers” over dansen praat. Ik heb een beetje angst dat het al snel in de hoek van bling-bling, glitterjurken en veel make-up terecht komt. Wie naar een wedstrijd of foto’s daarvan kijkt zal daarin ook bevestigd worden. Toch is dat maar een heel klein gedeelte van deze sport. Sport? Jawel, sport! Toen Rob en ik in 2009 begonnen met wedstrijd dansen riep ook hij dat dansen geen sport is, maar nadat hij een training had gedaan met een hartslagmeter om, verdween die opmerking snel in de prullenbak. Ballroom dansen is sport en dat brengt ons meteen bij het niet-bling-bling gedeelte. Het grootste gedeelte van ballroom dansen breng je door op de trainingsvloer en in de sportschool, dat is écht niet shiny!

 

 

 

Wij trainen vier keer per week. Aangezien we overdag gewoon werken, houdt dat in dat we ’s avonds naar de training gaan. In ons geval is dat de dansvloer van Tanzsportverein Grün- Weiß Aquisgrana in Aachen ( DL). Ze hebben daar een mooie grote vloer en voldoende mogelijkheden voor ons om te trainen. In de buurt van onze woonplaats is dat helaas niet te vinden, dus rijden we dagelijks de 25 minuten naar ons buurland en terug.
Trainen doe je meestal met meerdere koppels op de vloer, maar iedereen traint voor zichzelf. Je deelt de muziek en maakt daar afspraken over of, zoals in ons geval, traint met je eigen muziek op een koptelefoon. Wij trainen met de opdrachten die wij van onze trainers krijgen. Dat vraagt bereidheid om je in te zetten en geduld van beide kanten. Je traint altijd met je partner, in dit geval mijn echtgenoot en dat gaat niet altijd van een leien dakje.
Weer thuis is het dan tijd voor het rek-en strekwerk en buikspieroefeningen. Vooral die laatsten zijn van groot belang voor een goede houding bij het dansen.
Rob gaat daarnaast één keer per week naar de spinning en ik rol dan mijn matje uit in de yoga-studio.

Ongeveer eens in de drie weken hebben we les.
Sinds 2016 zijn  Björn Bitsch en Ashli Williamson uit Denemarken onze hoofdtrainers. Ze komen één keer per maand naar Nederland en af en toe gaan wij naar Denemarken.
Daarnaast hebben wij sinds 2010 les van de Duitse bondstrainer Martina Wessel- Terhorn.
Het is een lange zoektocht geweest naar deze mensen. Niet dat andere trainers niet goed zijn, maar het moet nou eenmaal klikken met zo’n trainer. De samenwerking is heel intensief en dan is het belangrijk dat je op één lijn zit. De lessen zijn heel fysiek en het komt regelmatig voor dat je met de trainer stukjes danst. Ja, ook Rob danst met zijn trainer, die dan even de damesrol voor zijn rekening neemt.
We hebben deze trainers gekozen vanwege hun ervaring en het niveau waarop ze dansen respectievelijk gedanst hebben. Björn en Ashli zijn als danspaar nog actief in het wedstrijdveld en alledrie hebben ze wereldtitels op hun naam staan.
Danslessen zijn één op één. De trainer is alleen met ons aan het werk, waarbij gewerkt wordt aan technische verbetering en heel soms aan een nieuwe choreografie.

En dan zijn er natuurlijk de wedstrijden, zowel in Nederland als in het buitenland. Voor de NADB moeten we jaarlijks drie wedstrijden dansen om mee te mogen doen aan het Nederlands kampioenschap. De bond houdt ook een ranking bij, gebaseerd op je 4 beste wedstrijden, waarvoor je een rankingsbeker kunt winnen.
Daarnaast zijn we lid van de WDSF, een wereld dansbond, die een ranking bijhoudt, gebaseerd op je 6 beste wedstrijden.

Wij zijn geboren in respectievelijk 1960 en 1961, waardoor wij in de senior 3 klasse dansen. Een klasse voor 55-65 jarigen.
Wij dansen ballroom standaard: Engelse wals, tango, Weense wals, slow fox en quick step en in een finale dans je die allemaal achter elkaar.
In deze klasse zijn we in 2015 en 2016 Benelux-kampioen geworden, wonnen we in 2016 en 2017 de rankingsbeker van de NADB en werden we in 2107 Nederlands kampioen. Op de wereldranking staan we op een 63e plaats ( van 900) gebaseerd op 5 wedstrijden.

Vooruitgang gaat met vallen en opstaan, ook voor ons. Het is sinds 2009 weliswaar allemaal snel gegaan en we hebben onze doelen sneller bereikt dan gepland, voor die doelen zijn we overigens ook nog wel eens uitgelachen, maar we hebben ook onze mindere periodes gehad. Periodes waarin de ontwikkeling niet ging in het tempo waarin wij dat graag wilden. Periodes van blessures: een drama voor iedere sporter en  de senior wordt daarin extra hard getroffen. Achteruitgang gaat op deze leeftijd heel snel en weer opbouwen duurt dubbel zo lang. We hebben wedstrijden “verloren”, zoals het NK waar we de titel op 1 punt misliepen. We zijn soms teleurgesteld (geweest) in het oordeel van de jury, zijn soms teleurgesteld in onze eigen prestatie en hebben meer dan eens overwogen te stoppen. Het waren en zijn de reacties van toeschouwers en soms van andere dansers die ons leerden dat we niet alleen ons zelf, maar ook andere mensen plezier doen met ons dansen. Natuurlijk wil je het spelletje winnen als je op die vloer staat, maar daarbuiten hebben we geleerd de dingen te relativeren en te genieten van deze sport, die ons zoveel brengt.  Niet alleen is het bewegen goed voor ons, we komen op plekken waar we nooit spontaan naar toe zouden zijn gegaan en leren mensen kennen uit allerlei delen van de wereld.

 

 

En nu mogen we, op basis van het feit dat we Nederlands kampioen zijn, op 18 mei naar het wereldkampioenschap in Tjechië. Saillant detail: het Nederlands kampioenschap is daags daarna.
Het is niet echt een ideale situatie, maar we willen de uitdaging toch aangaan. O ja en we vliegen niet! En als we dat wel deden was er, vanwege de ligging van de wedstrijdlocatie in Tjechië, ook geen snelle verbinding met Nederland mogelijk. We gaan dus rijden.

Meer dan ooit moeten we dus zorgen dat de conditie op peil is en dat we goed uitgerust aan deze challenge beginnen.
Let’s do this.

 

Below  you find the English translation of my story. My mother tongue is Dutch hence I cannot guarantee this piece is without mistakes. Apologies in advance.

 

SO MUCH TO DO, THERE’S STILL SO MUCH TO DO

Today we received the invitation: the NADB (the Dutch Dance Association) sends us to the World Championships in Czech Republic on May 18. Proud, but also the thought: “So little time and still so much to do.” Standard answer to the question: “Are you ready?”: NEVER.
For those who know us from the dance floor this is a clear story. For those who know us from a different setting I will give a little explanation.
First of all the remark that I always talk with some hesitation with “non-dancers” about dancing. I have a little fear that it easily will be looked upon as bling-bling, glitter dresses and lots of make-up. Whoever looks at a competition or photos from one will be confirmed in this. Yet that is only a very small part of this sport. Sport? Yes, sport! When Rob and I started dancing in 2009, he also cried that dancing is not a sport, but after he had done a workout with a heart rate monitor, that remark quickly disappeared into the trash. Ballroom dancing is sport and that takes us straight to the non-bling-bling part. The biggest part of ballroom dancing is spend on the training floor and in the gym, that’s really not shiny!

We train four times a week. Since we are working during the day, that entails that we will go to training in the evening. In our case, that is the dance floor of Tanzsportverein Grün-Weiß Aquisgrana in Aachen (Germany). They have a nice big floor and ample opportunities for us to train. In the vicinity of our village that is unfortunately not to be found, so we daily drive the 25 minutes back and forth to our neighboring country.
You usually train with other couples on the floor, but everyone trains by themselves. You share the music and make agreements about it or, as in our case, train with your own music on headphones. We train with the assignments we get from our trainers. That requires commitment and patience from both sides. You always train with your partner, in this case my spouse and that does not always go without a hitch.
Back  home it is time for stretching and abdominal exercises. Especially the latter are of great importance for a good posture when dancing.
Rob also goes to the spinning once a week and I then roll out my mat in the yoga studio.

About once every three weeks we have lessons.
Since 2016, Björn Bitsch and Ashli Williamson from Denmark have been our main trainers. They come to the Netherlands once a month and occasionally we go to Denmark.
In addition, since 2010, we have been taught by the German federal trainer Martina Wessel-Terhorn.
It has been a long quest for these people. Not that other trainers are not good, but there has to be a click with your trainer. The cooperation is very intensive and it is important that you want to go in the same direction. The lessons are very physical and often you dance parts with the trainer. Yes, Rob also dances with his trainer, who will then dance the lady part.
We chose these trainers because of their experience and the level at which they dance or have danced. Björn and Ashli are still active in the competition field as a dance couple and all three trainers hold world titles.
Dance lessons are one-on-one. The trainer is only working with us, we will work on technical improvement and sometimes on a new choreography.

And then of course there are the competitions, both in the Netherlands and abroad. For the NADB we have to dance three competitions every year to be allowed to participate in the Dutch championship. The NADB also keeps a ranking, based on your 4 best competitions, for which you can win a ranking cup.
In addition, we are a members of the WDSF, a World Dance Federation, which keeps a ranking based on your 6 best competitions.

We were born in 1960 and 1961, which allows us to dance in the senior 3 class. A class for 55-65 year old.
We Dance Ballroom standard: English waltz, Tango, Viennese Waltz, slow Fox and Quick step and in the final of a competition you are all dances.
In this class we became in 2015 and 2016 Benelux-champion ( Belgium-Netherlands-Luxemburg), in 2016 and 2017 we won the ranking cup of the NADB and in 2107 we became Dutch champions. In the world ranking we are on a 63rd place (from 900) based on 5 competitions.

Progress is being made with falling and standing up, also for us. Since 2009, it has all gone fast and we have reached our goals more quickly than planned, we have also been laughed about at these goals, but we have had our lesser periods. Periods when development did not proceed at the pace in which we wanted to. Periods of injuries: a drama for every athlete and the senior is being hit extra hard. Deterioration at this age goes very quickly and recovering takes twice as long. We have “lost” competitions, like the Dutch Championship where we missed out on the title on 1 point. We are sometimes disappointed in the judgement of the adjudicators, are sometimes disappointed in our own performance and have more than once considered stopping. It were the responses of spectators and sometimes of other dancers who taught us that we not only like to dance ourselves, but also give other people pleasure with our dancing. Of course you want to win the game when you are on that floor, but beyond that we have learned to put things into perspective and enjoy this sport, which brings us so much.  Not only is the exercise good for us, we get to visit places we would never have gone to spontaneously and get to know people from all parts of the world.

And now, on the basis of the fact that we are Dutch champion, we can go to the World Championships in Czech Republic on 18 May. Salient detail: The Dutch Championship is the day after.
It is not really an ideal situation, but we want to take up the challenge. Oh and we do not fly! And if we did, because of the location of the competition in the Czech Republic, there is no fast connection with the Netherlands possible. So we’re going to drive.

So more than ever we have to ensure that we are in good shape and that we rest well to start this challenge.
Let’s do this.

6 thoughts on “Zoveel te doen, er is nog zoveel te doen…….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *