So far so good

For English please scroll down
Onze trainer voelde ons een paar weken geleden flink aan de tand over ons plan om zowel aan het wereld -als het Nederlands kampioenschap mee te doen. Het waren hoofdzakelijk hypothetische vragen, die we blijkbaar naar genoegen konden beantwoorden, want na een tijdje zei hij: Alright I can see that you really want to do this, let’s go for it.” Doordat we flink moesten nadenken over de vragen, kregen we een goed beeld van de situatie en dat leidde ertoe dat we alle activiteiten, buiten werken en dansen, hebben verminderd of zelfs tijdelijk stop hebben gezet. We willen zo veel mogelijk rust voor onszelf creëren. Onze sociale contacten hebben we tijdelijk op een laag pitje staan en gelukkig hebben we lieve vrienden die daar begrip voor tonen. Over onze beslissing om aan beide kampioenschappen mee te doen kun je hier. lezen. Vandaag een tussentijds verslagje.

Zoveel mogelijk rust dus, maar als ik dit schrijf springt Rob in de auto, op weg naar Wuppertal. Niet om aan the Camp deel te nemen. ( Voor niet-dansers: dit is een trainingskamp), maar om schoenen te gaan kopen. Twee weken geleden heeft hij bij de winkel voor danskleding in Duitsland gecheckt of die vandaag open is. Dat werd bevestigd. Rob heeft daar de schoenen gevonden die hem perfect passen, maar kan niet meer zien welke maat het is, dus online bestellen is niet mogelijk. Een ritje naar de winkel is helaas noodzakelijk, maar gelukkig is het niet heel ver voor ons. Voor de zekerheid vandaag nog maar eens nagevraagd, we weten inmiddels  wel beter en wat blijkt: ze zijn dicht en staan met een stand in Wuppertal. Dat is wel even een stukje verder rijden. Wat is dat toch met die dansers????

Afgelopen weekend waren we in Denemarken voor lessen bij onze trainers. Ze hebben een dansschool in Aarhus, een werkelijk bijzondere plek. Niet alleen is er een, in kleinere ruimtes te verdelen, grote zaal voor de lessen met een heerlijk zwevende vloer, het gebouw beschikt ook over meerdere kamers waar dansers tijdelijk kunnen wonen. De sfeer is een beetje die van een studentenhuis: eentje is aan het koken, eentje staat te trainen en weer een ander stapt op de fiets naar een baantje. Je bent meteen welkom. Ouders die in de keuken zitten te wachten totdat de les van hun kinderen voorbij is, vragen meteen of je koffie wil en maken een praatje met je. Van meet af aan laten ze hier zien dat “Hygge” niet alleen in een boek wordt beschreven, maar ook daadwerkelijk bestaat. [ Meik Wiking auteur van The Little Book Of Hygge schrijft  daarover het volgende: hygge has been called everything from “the art of creating intimcay”, “cosiness of the soul” and “the absence of annoyance” to “taking pleasure from the presence of soothing things”, “cosy togetherness” and, my personal favourite, “cocoa by candlelight.”] Dat de Denen het hyggeligt vinden om samen buiten de deur te eten, merken we ‘s avonds als we ineens met 5 jonge dansers in een restaurantje aan tafel zitten. Er is geen onderscheid tussen jong en oud en we genieten van de geanimeerde conversatie en uiteraard van een lekkere maaltijd.

De andere dagen hebben we les bij de trainers thuis: midden in de bossen. Tussen de lessen door maken we even een wandelingetje en nemen ook een kijkje bij de viskwekerij van de buren. De natuur ligt in Denemarken een paar weken achter op Nederland. Bij ons zijn de sneeuwklokjes al lang uitgebloeid, hier bloeien ze volop. De loofbomen beginnen net uit te lopen en in de fruitbomen zijn de eerste knopjes pas te zien.

De terugreis vanuit Denemarken voelt als een soort generale repetitie voor de reis van Tjechie naar Almere. We proberen uit hoe het gaat als je even kort slaapt, of alleen even je ogen dicht doet, terwijl de auto aan het laden is en komen tot de conclusie dat we toch redelijk fit thuis komen. Dat is wel bijzonder als je weet dat we voorafgaand aan deze reis 3 lesuren hebben gehad en behoorlijk afgepeigerd in de auto zijn gestapt. Natuurlijk is de situatie op 19 mei wel een beetje anders, maar het geeft me toch het idee dat het te doen is.
Thuis heb ik geprobeerd hoe zogenaamde powernaps uitpakken. Met behulp van een ingesproken stuk door een yoga instructrice rust ik 15 minuten uit. Zij praat heel kalm in mijn koptelefoon. Soms val ik daadwerkelijk in slaap, soms rust ik alleen. Aan het eind maakt ze me weer wakker. Ik was er nogal sceptisch over, maar vind de resultaten opmerkelijk goed. Ik ga dat dus zeker meenemen en er gebruik van maken tijdens de terugreis. Misschien zelfs tijdens de wedstrijd. Komend weekend maar eens uitproberen tijdens de WDSF- wedstrijd in Almere. We zien jullie daar…. tóch?

 

NB: ik werd niet gesponsord om het boek van Meik Wiking te noemen, ik vind het zelf gewoon een erg leuk boekje

 

Please excuse any mistakes in English.

A few weeks ago our trainer grilled us about our plan to participate in both the world and Dutch championships. These were essentially hypothetical questions, which we apparently could answer satisfactorily, because after a while he said: “Alright I can see that you really want to do this, let’s go for it.” Because we had to think carefully about the answers, we got a good picture of the situation, which led us to minimize all activities, beside work and dance. We want to create as much tranquility as possible. Socializing is temporarily on a low level and fortunately we have dear friends who understand this. About our decision to join both championships you can read here..  A small report today. Rest as much as possible, however as I am writing this Rob is jumping in the car, on the way to Wuppertal. Not to participate in the Camp. (For non-dancers: this is a training camp), but to buy shoes. Two weeks ago, he checked today’s opening hours from the shop for dance clothes in Germany. It was confirmed that the shop would be open. Rob has found the shoes that fit him perfectly, but can no longer see what size they are, so ordering online is not possible. Unfortunately a ride to the store is necessary, but fortunately it is not very far for us. Because we know better, today we again check opening hours and what do you know: they are closed because they have a booth in Wuppertal. Now that’s a bit further away. What is the matter with those dancers????

Last weekend we were in Denmark for lessons with our trainers. They have a dance school in Aarhus, a truly special place. Not only is there one, in smaller spaces to divide, large room for the lessons with a wonderful floating floor, the building also features several rooms where dancers can temporarily live. The atmosphere is a bit that of a dorm: one is cooking, one is training and another one takes his bike to a job. You are heartily welcomed. Parents who are waiting in the kitchen for their children’s lesson to end, ask if you want coffee and make a chat with you. They clearly show that “Hygge” is not only described in a book, but actually exists. [Meik Wiking, author of the Little Book Of Hygge, writes the following: Hygge has been called everything from “the art of creating intimacy”, “coziness of the soul” and “the absence of annoyance” to “taking pleasure from the presence of Soothing things “,” cozy togetherness “and, my personal favorite,” cocoa by candlelight. “] That the Danes find it hyggeligt to eat together outside doors, we notice in the evening when we suddenly find ourselves sitting with 5 young dancers in a restaurant. There is no distinction between young and old. We enjoy the animated conversation and of course a nice meal.

The next days we are taught at the trainers’ home: in the middle of the woods. Between lessons we take a short stroll and also have a look at the fish farm of the neighbors. Nature is in Denmark a few weeks behind from the Netherlands. At our place, the snowdrops have long been flourishing,  here they bloom in abundance. The leaves of deciduous trees just start to open and in the fruit trees the first buds can be seen .

The return journey from Denmark feels like a kind of dress rehearsal for the journey from the Czech Republic to Aalsmeer. We try to find out if it works when you sleep briefly, or just close your eyes, while the car is loading and come to the conclusion that we are still reasonably fit when we arrive at home. This is remarkable considering the fact that we have had 3 hours of classes prior to this trip and have stepped quite exhausted into the car. Of course the situation on 19 May is a bit different, but it still gives me the idea that it is doable. At home I tried out the so called power naps. With the help of a spoken part by a yoga instructor I rest for 15 minutes. She talks very calmly in my headphones. Sometimes I actually fall asleep, sometimes I only rest. At the end she wakes me up again. I was pretty skeptical about it, but find the results remarkably good. I am definitely taking this and make use of it during the return trip. Maybe even during the competition. Next weekend, I’ll for sure try it out during the WDSF-competition in Almere. Hope seeing you there.

PS. I was not sponsored for Meik Wikings book, I just truley like this book.

4 thoughts on “So far so good

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *