Het is volbracht

Foto: Roland van de Beek.

For English please scroll down

De zaal van sporthal Flora in Olomouc, Tjechie is ruim. Het gebruik van staal en veel glas geeft het een modern industriële uitstraling. Screens houden het felle zonlicht tegen. Tafels en stoelen zijn ruimtelijk rondom de dansvloer geplaatst. De muziek speelt zachtjes. Er heerst een sfeer van concentratie. Sommige dansers staan opwarmoefeningen te doen, anderen nemen op de dansvloer rustig hun programma door. Hier en daar wordt, een misschien wel nieuw, stukje choreografie nog eens doorgenomen. Een heer legt zijn dame uit hoe dat ene stukje nu wel moet. Zij kijkt een beetje wanhopig, hij wat geïrriteerd, maar hij bewaart de vrede. Het helpt, ze zullen een leuk resultaat halen. Aan de zijkant staat hier en daar een sterpaar. Het voelt een beetje vreemd dat paren een ronde mogen overslaan in een wereldkampioenschap en hier en daar wordt er een beetje over gemokt, maar niet meer dan dat. Naar mate de tijd vordert worden de acties intensiever, de dansbewegingen groter, het tempo opgevoerd en gaat de hartslag omhoog. De deelnemers zijn er klaar voor. De heren en een enkele dame lopen naar de plek waar de heat-indeling hangt. Fixed heats in de voorronde, die ruim 2 uur duurt, dus iedereen hoeft maar 1 nummer te onthouden. Even later gaan we van start. Ik kijk naar de paren op de vloer: allemaal 55 plus. Wat zien ze er goed uit, wat zijn ze fit. Alle goede paren zijn ook aanwezig, we zijn met z’n 190; dit is voor ons de ultieme test. Het is heerlijk om er tussen te staan, om er tussen te dansen. De vloer is geweldig, totaal niet glad en hij veert heerlijk mee met onze bewegingen. De mooie muziek is inspirerend. We weten beiden waar we op moeten letten tijdens het dansen, maar verder is het gewoon genieten van deze wedstrijd. Met een 50e plaats missen we net de achtste finale van 49 paren. Dat is een beetje zuur, maar het neemt niets weg van het goede gevoel dat we van deze wedstrijd hebben gekregen.

De terugreis verloopt voorspoedig. Er zijn geen files, we kunnen in Dresden de geplande  4 uur slapen en ook de volgende dag gaat de reis prima verder. Toch duurt het lang en we arriveren pas om half 3 in Almere. Met nog 2  1/2  uur te gaan tot de voorronde is het flink doorwerken om haar en make-up weer in orde te krijgen, maar een lieve hulp weet voor mij een plekje bij een visagiste te regelen waar ik een relaxmomentje heb en intussen een stralend uiterlijk krijg. Manlief regelt het deze keer zelf en ik vraag mij af of ik dit in het vervolg niet zo moet laten. Dan, hup naar de ballroom.

De zaal van Topsportcentrum Almere is hoog met tribunes aan de kant. Stoffen afscheidingen maken de zaal iets intiemer, het design van de verlichting draagt daaraan bij. Langs de vloer volle tafels. De muziek schalt door de ruimte. Het kampioenschap is in volle gang, de eerste overwinningen worden al gevierd en er hangt een uitbundige sfeer. Mensen komen ons feliciteren met de WK- uitslag of spreken hun waardering uit over het feit dat we er tóch zijn. We proberen onze voorbereiding te doen, de tijd laat niet meer heel veel toe. Ook nu weten we welke opdracht we moeten uitvoeren alleen deze keer is het wel een stukje spannender. Titels prolongeren zich nou eenmaal niet vanzelf en wij hebben 7 1/2 uur wedstrijd achter de rug en 1100 km in het lijf zitten terwijl onze concurrenten fris en fruitig naast ons staan. In de voorronde van 10 minuten weten we de jury er van te overtuigen dat wij doorgeplaatst moeten worden naar de finale. In de 4 uur pauze die we daarna hebben eten we iets en nemen een “dubbele” powernap. Genoeg om een overtuigende finale.(met dank aan Willem Broekstra) tekunnen dansen en de titel Nederlands kampioen senior 3 voor een tweede keer binnen te halen.

Als even later het Nederlands volkslied speelt begint langzaam tot me door te dringen wat we gedaan hebben dit weekend.
Wil ik dat nog een keer doen? Nee. Had ik het willen missen? Voor geen GOUD!

 

My mother tongue is Dutch, I apologize for any mistakes in English

Mission accomplished

The ballroom of sportshal Flora in Olomouc, Czech Republic is spacious. The use of steel and a lot of glass gives it a modern industrial look. Screens stop the bright sunlight.  Tables and chairs are placed spaciously around the dance floor. The music plays softly. There is an atmosphere of concentration. Some dancers do warm up exercises, others perform their program on the dance floor quietly. Here and there, a perhaps new piece of choreography is practiced one more time. A man explains to his lady how to do that specific choreography. She looks a bit desperate, he is somewhat annoyed, but he keeps peace. It helps, they will get a nice result. On the side some star couples are watching. It feels a bit strange that couples may skip a round in a world championship and there’s a bit of sulking about it, but no more than that. As time goes on, the actions are intensified, the dance movements increase, the tempo is increased and the heart rate goes up. The participants are ready. The men and a single lady walk to the spot where the heat grouping is shown. Fixed heats in the preliminary round, that takes more than 2 hours, so everyone only needs to remember one number. A little later we will start. I look at the couples on the floor: all over 55 . How good they look, how fit they are. All good couples are also present, there’s 190 of us; this is the ultimate test for us. It is wonderful to take part and to dance amongst these couples. The floor is great, not at all slippery and it veers along with our movements. The beautiful music is inspiring. We both know what to do while dancing, and then it’s just enjoying this competition. We take 50th place and just miss the eighth final of 49 couples. That’s a bit unfortunate, but it doesn’t take away the good feeling we’ve gotten from this competition.

The return journey progresses smoothly. There are no traffic jams, we can sleep the scheduled  4 hours in Dresden and also the next day the trip goes well. However, it takes a long time and we arrive at 14:30 in Almere. Only 2 1/2 hours to go until the preliminary round leaves me with little time for hair and make-up, but a kind helper manages to arrange a place at a make-up artist where I have a relaxing moment and in the meantime get a radiant appearance. This time hubby manages hair and face by himself which makes me wonder if I should leave it that way in the future. Then it’s time to go to the ballroom

The ballroom of  Topsportcentrum Almere is high with stands to the side. Fabric secretions make the room slightly more intimate, the design of the lighting contributes to this. Along the floor crowded tables. The music blasts through space. The championship is in full swing, the first victories are already being celebrated and there is an exuberant atmosphere. People come to congratulate us on the World Championships results or express their appreciation of the fact that we are present. We try to do our preparations,  but there’s little time for this. Again we know how we need to perform, only this time it is a bit more exciting. Titles do not arise by themselves and we have done 7 ½ hours of competition and have just covered 1100 km, while the other competitors are “fresh and fruity”. This preliminary round takes 10 minutes and we are able to convince the adjudicators that we have to be placed in the final. The 4 hour break we have in between we use for eating and taking a “double” powernap. Enough to be able to dance a convincing final.and to win the title Dutch Champion Senior 3 for a second time. When a little later the Dutch national anthem plays I slowly begin to realize what we have done this weekend.
Do I want to do that again? No. Did I want to miss it? For no GOLD!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *