Een doopjurk van een trouwjurk

Het was duidelijk dat mijn moeder mijn trouwjurk zou maken. Ze had haar eigen trouwjapon gemaakt en nu dus ook die van mij. Alleen het patroon, dat wilde ze laten maken. Dus trokken we naar een gerenommeerde bruidskledingzaak in Maastricht, waar mij de moed in de schoenen zonk. De mevrouw die aangewezen werd om het patroon te gaan tekenen was in mijn ogen minstens honderd jaar oud en meer dan ouderwets gekleed. Kortom ik had er geen vertrouwen in. Toch veranderde dat snel, want al bladerend door de voorbeeldboeken met prachtige jurken vond ik mijn droomjurk. Ze keek ernaar, knikte goedkeurend en zei: “Maar het decolleté wel een beetje verder open want dit is te braaf.” Nou ja……..!

In een tijdperk waarin google nog niet alledaagse kost was, moest ik helaas afstand doen van de prachtige sterretjes stof. Die had de zaak niet in het assortiment. De keuze viel op een stof met bloemetjes. Het patroon werd getekend, de jurk gemaakt. Dat ging niet helemaal van een leien dakje. Zo kwam ik eens thuis en trof een huilende moeder aan. Op mijn vraag wat er aan de hand was snikte ze: “Ik heb bij het strijken het bovenstuk verbrand.”  Toen ik haar bezorgd vroeg wat er nu ging gebeuren huilde ze nóg harder: “Ik heb een nieuw bovenstuk gemaakt.”
En dan is er nog het verhaal van de sluier. Die moest op een avond “even” om het bovenstuk heen worden gedrapeerd. Dat “even” duurde uiteindelijk meer dan twee uur. Saillant detail: het was de avond van ons wettelijk huwelijk……..Maar eind goed, al goed, het werd een prachtige jurk.

Na ons trouwen verdween hij een poosje in de kast want ik kon er geen afstand van doen. Maar ja, dan hangt zo’n jurk in je kast en wat gebeurt er dan mee? De oplossing kwam na de geboorte van onze oudste zoon. Ik had iets gelezen over een familie waar een doopjurk al zeer lang de ronde deed met de naam van ieder kind er in geborduurd. Dat vond ik zo mooi, dat ik besloot om van mijn trouwjurk een doopjurk te maken. Ik weet het niet meer precies, maar mijn moeder zal wel het grootste aandeel hebben gehad in de totstandkoming daarvan en ook deze jurk werd prachtig. Trots borduurde ik de naam en doopdatum van onze zoon erin. Twee zonen volgden en daarna de namen van de dochter en zoon van mijn broer en schoonzus.

Toen verdween het jurkje in de kast en werd lange tijd vergeten. Totdat er een kleindochter werd geboren en er plots over een doop werd gesproken. Toen ik de doopjurk noemde, bleek niemand er vanaf te weten. Mijn zonen hadden de jurk immers nooit bewust gezien. Het idee werd enthousiast ontvangen en wederom borduurde ik een naam en een doopdatum in de jurk. Vandaag werd hij gedragen door een klein meisje, dat werd gedoopt in het kerkje waar ook haar vader en zijn broers werden gedoopt en haar oma ooit trouwde in een droomjurk.
De kleur wit symboliseert, zo leerde ik vanmiddag, het nieuwe. In de katholieke kerk wordt bij de doop traditioneel een doopkleed gedragen. Hoe mooi is het dan om dat, als nieuw mensje, in een doopjurkje met een (kleine) geschiedenis te doen….

 

Season’s Greetings

Aan het eind van het jaar lees ik dat mensen terugkijken, reflecteren. Ik heb er nooit zo bij stil gestaan, het was eigenlijk altijd te druk. Ineens was er dan die race naar Kerstmis: boodschappen, stol en koekjes bakken en oh ja, de kaarten tijdig de deur uit. Die laatsten ook zelf gemaakt, want als textilist doe je dat gewoon. Tóch?!
Dit jaar lijkt het rustiger. De boodschappen zijn geregeld, het bakken is gepland en de kaarten zijn de deur uit…….nou ja, nog een rondje door onze straat maken. Dus kijk ik ook maar eens terug.

Begin van het jaar heb ik mijn website vernieuwd. Het was even puzzelen, maar het lukte en ik ben er nog steeds trots op. Daarna was het toewerken naar de tentoonstelling “De Textilisten Waaien Uit”, die goed werd ontvangen en waarvan zelfs om herhaling wordt gevraagd. Ook alweer iets om trots op te zijn. De zomervakantie was “zweten” al was het maar om de ZomaarZomerOpdracht tot een goed einde te brengen. Hoewel mijn kaart niet bepaald “kitsch”is geworden, was ik blij met het resultaat.
Het summum kwam daarna. Er kwam een kamer leeg in ons huis en er werd geschilderd, een vloer gelegd en een kast gekocht: ineens had ik ook een eigen studio. Waanzinnig. Deze dagen ben ik bezig met al mijn spullen, verdeeld over het hele huis, naar deze plek te verhuizen en ik kan daarbij een lach niet onderdrukken. Nooit meer eerst alle spullen bij elkaar moeten zoeken voordat ik kan beginnen, of eerder moeten stoppen omdat alles weer opgeruimd moet worden. Alles bij elkaar op één plek, MIJN PLEK!

Én het lukte ook nog om een kerstkaart te maken. Het idee kwam uit de ZomaarZomerOpdracht en de inspiratie uit de prentenboeken van mijn kleinkinderen. Ik ben dol op de illustraties en ik had al wat geoefend met tekenen. Dus heb ik een schets gemaakt en die daarna omgezet in stof.

Het was een goed textieljaar voor iemand die haar tijd verdeelt tussen werken en de dansvloer en de restjes tijd die overblijven besteedt aan naald en draad. Met de nieuwe studio liggen er ook al wat plannetjes klaar. Daarover uiteraard meer in de toekomst. Voor nu hele fijne kerstdagen toegewenst en een mooi en gezond 2018.

“Lynn en Chiara vieren Kerstmis”

 

Zomaar Zomer Opdracht 2017

We keken haar vol verwachting aan. Ze had ons dit keer ook tot het allerlaatste moment laten wachten, maar nu was de tentoonstelling voorbij en zaten we nog één keer samen aan een gezellig etentje en dan zouden we voor lange tijd uit elkaar gaan. De zomer kwam er aan, de vakanties waren gepland, één van ons zou zelfs al de volgende dag vertrekken.
-Marion, wat wordt de Zomaar Zomer Opdracht?
Even bleef het stil en dacht ik dat we geen antwoord zouden krijgen, maar ineens: “Een Super Kitscherige Ansichtkaart in A5 formaat”.
Toen was het onze beurt om stil te zijn. Bedrieglijke stilte, want ik weet dat er, net als bij mij, in de andere hoofden op dat moment een paniekreactie ontstond die stoer werd weggewuifd met een “oké, daar kan ik wel wat mee”……(nog) niet dus.

De Zomaar Zomer Opdracht is een kleine opdracht voor (uiteraard) de zomer. Wij maken hem bij de Textilisten onafhankelijk van elkaar en als we aan onze nieuwe serie bijeenkomsten beginnen laten we elkaar zien wat we hebben gemaakt.

Kitscherig dus. Eerst maar eens opzoeken wat dat is. Niet dat ik er geen idee van heb, maar met dit soort uitstel-gedrag maak je jezelf wijs dat je al begonnen bent. Google helpt altijd en maar goed ook, want zo wordt mijn idee van kitsch toch iets beter beschreven: artistieke werken die gekenmerkt worden door sentimentaliteit, sensatiezucht of gladheid. Kitsch wordt dikwijls vereenzelvigd met smakeloosheid, lelijk of slecht. Ik krijg het er een beetje benauwd van, want ik heb geen zin om mijn tijd te steken in het maken van iets lelijks. Hoewel ik dan wèl weer de vrolijkheid van Disneyland ( Edelkitsch) of het werk van Jeff Koons ( Überkitsch) kan waarderen.

Het woord sentimentaliteit brengt me terug naar de negentiger jaren waarin ik begon met quilten. Traditioneel toen nog. Kleine stoffen vormpjes aan elkaar patchen en vervolgens de lap met onderstof en vulling doorquilten met de hand. De naaimachine daarvoor gebruiken was vloeken in de kerk.
In die tijd waren er veel thema-stofjes te koop. Heel bekend waren de thema’s die sterk verwezen naar “Het Kleine Huisje Op De Prairie” voor wie het zich nog herinnert. Het was allemaal heel schattig, maar je eigen creativiteit hoefde je niet aan te boren. Het was allemaal voor je bedacht; de  stofjes allemaal op elkaar afgestemd. De keuze voor mijn kaart is gemaakt want kenmerkend voor kitsch is het nadoen of namaken van voorbije cultuuruitingen en kunststromingen.

Het proces van creëren met een vleugje Edelkitsch kan beginnen en ik heb er plezier in: het lijkt wel alsof ik een bladzijde van een kinderboek aan het illustreren ben. Al werkend realiseer ik mij steeds meer dat kitsch relatief is. Het heeft met je smaak te maken.

Het werk van mijn collega Textilisten kun je hier. bekijken.
Dit heb ik gemaakt:

Garden Greetz
Zomaar Zomer Opdracht 2017 “Garden Greetz”
Garden Greetz achterkant

A hand bag person

Onlangs kreeg ik van mijn schoondochter een tas. Hij was gemaakt op de Malediven en gestuurd door haar zus. Ik ging even helemaal uit mijn dak.  “I thought you would like it”, zei ze, “you’re a hand bag person.”
Ja, dat klopt wel. Mijn passie voor tasjes begon al op heel jonge leeftijd en mijn moeder vertelt graag de anekdote over de buschauffeur die tegen mij zei: “Jongetje, je vergeet je tasje.” Ik had als klein kind heel kort haar en altijd een tasje bij me.

De passie is echter nooit voor leren designer tassen geweest. Zelfs in de korte tijd dat ik in een tassenwinkel heb gewerkt, heb ik niet de liefde gekweekt voor Chanel, Dior, Louis Vuitton of noem maar op. Let wel, ik vind deze tassen heel erg mooi, maar ik loop alleen écht warm voor, laten we zeggen, kunstzinnige tasjes. Die mogen van allerlei materialen zijn, allerlei vormen hebben en liefst ook kleurrijk zijn.  Ik smelt bij een Franse rieten tas of boodschappenmand en wordt hebberig van handgemaakte (kunst) tasjes. Mijn, ondanks alles, bescheiden collectie bevat zowel een simpel A4-draagtasje van gobelin-achtige stof als een zwart geborduurd velours tasje met kraaltjes, uit de tijd van Laura Ashley.

Natuurlijk heb ik me ook gewaagd aan het zelf maken van tasjes.  Dat was een autodidactische weg. Dus er zijn wel wat exemplaren gesneuveld, maar uiteindelijk lukte het en in 2008 stuurde ik er een in voor een wedstrijd van het Quiltersgilde.

Het won zowaar de tweede prijs. Dat gaf de burger moed en ik vervolgde de weg. Het tasje dat volgde werd me bijna letterlijk van het lijf gerukt. Toen ik in Luxemburg een tentoonstelling liep te bekijken met een zelfgemaakt tasje in mijn hand, werd me gevraagd hoeveel het moest kosten. Ik was helemaal van mijn a propos. Allereerst dat iemand een maaksel van mij wilde kopen en ten tweede had ik geen idee wat ik daar dan voor moest vragen, maar ik ging uiteindelijk met mijn spullen in een plastic zak naar huis.

Toen ik een aantal tasjes had gemaakt stelde ik ze tentoon tijdens een expositie in mijn dorp. De reacties waren uitzinnig. Ik deed niets anders dan de tasjes weer keurig herschikken, want niemand kon er met zijn handen vanaf blijven. Alleen iedere keer weer die vraag:
-Heb je het ook in het zwart?
-Hoezo in het zwart?
-Nou, dan kan ik het overal bij dragen.
Waarom zou je een tas overal bij moeten kunnen dragen? Ja, ik begrijp de praktische kant ervan wel. Je mikt al je spullen in je tas en hebt altijd alles bij je, ook de dingen die je niet nodig hebt. Soms merk ik dat ik iets niet bij me heb. Dat is dan onhandig, maar het weerhoudt me er niet van om steeds weer een andere tas te kiezen als ik de deur uit ga. Eentje die bij mijn “mood “past, eentje die een handige afmeting heeft of juist eentje die bij mijn outfit past. Punt is, dat ik een tas niet zie als een praktisch ding, ik zie het als een versiering, een manier om iets over mezelf te vertellen of juist een statement te maken. Sommige mensen doen dat met hoeden, zoals Marianne Thieme. of broches, zoals Madeleine Albright . Anderen doen dat met tasjes, voorbeelden daarvan zijn volop te zien in het Tassenmuseum Hendrikje. Het museum formuleerde het onlangs op instagram heel toepasselijk: “Vary endlessly, stand out from the crowd, transform a simple outfit into something special. Acessories are a Girl’s Best Friend!”

not sponsored

De Textilisten Waaien Uit

Afgelopen weekend was het zover. De Textilisten stelden hun werk tentoon in de Ophovener Molen te Sittard. Ik maak, sinds de start, deel uit van deze groep en ook mijn werk was te bezichtigen. Eén van de bezoekers sloeg de spijker op de kop: ” het zijn niet zo maar handwerkjes”. Nee, dat klopt. De vaak uitzonderlijke opdrachten die Marion Göbbels ons geeft vragen vaardigheid en durf. Menige nacht heb ik liggen prakizeren hoe ik een opdracht moest gaan vorm geven en eerlijk is eerlijk, ik ben er ook wel eens niet uit gekomen. Gelukkig is er altijd de groep waar je op kunt terugvallen voor raad en daad.

De tentoonstelling  “De Textilisten Waaien Uit” presenteerde het werk van Ali Hooft, Igna van der Ent, Heleen van Otterloo en mijzelf van de laatste 2 jaar. Een greep uit de opdrachten:
-Een hoofdtooi gebaseerd op een tropische vogel
-Een armbekleding die geen mouw of armband mag zijn in het thema herfst
-Maak of vermaak een kledingstuk naar muziek uit de jaren 70
-Het stenen bruidsbed met stoffen stenen geverfd in shibori techniek en geborduurd
-Erik, of het kleine insectenboek……anders…. bladzijdes in ecoprint met borduursels en 3-D insecten
-Een tasje vanuit de renaissance, brokaat en molensteenkragen
Daarnaast was er ook werk van Marion Göbbels te zien.

Ondanks de tropische hitte werden we verblijd met een groot bezoekersaantal en mooie complimenten.

Wil je een kijkje nemen of op de hoogte blijven van onze activiteiten kijk dan eens op de Facebook pagina van De Textilisten textilisten

     Tasje Pomme Granat

      Broche Summertime

      Hoofdtooi Zebravinkje

      Armbekleding

Textielkunst in Woerden

Ik heb de tentoonstelling KunstStof 2017 bezocht in het Stadsmuseum Woerden . Een kleine, maar mooie presentatie van het nieuwste werk van de Nederlandse kunstenaars Mae Engeleer, Christie van der Haak, Margriet Luyten, Tanja Smeets en Sara Vrugt.  Zeer uiteenlopende textiele werken, niet in dienst van mode of kleding.
De tentoonstelling loopt nog tot 28 mei 2017.

 

 

Alle begin is moeilijk….

Poeh, daar is hij dan en ik heb het helemaal zelf gedaan. Nou ja, de helpdesk wel een keertje geraadpleegd en heel veel dingen opnieuw gedaan, maar tot zover is de weg van een site maken voor deze digibeet nog best meegevallen. Er moet nog wel het een en ander gebeuren, maar het begin is er.

Het begin van een nieuw werkstuk voelt ook altijd zo aan. Waar te beginnen? Welke materialen? Welke technieken? Beheers ik die technieken of moet ik eerst iets leren? Onrust in het lijf, zoeken en prakkiseren totdat ineens ergens een lichtje gaat branden en je de weg hebt gevonden. Dan komt er rust en werk in uitvoering. Betrekkelijke rust welteverstaan, want zo tegen het einde komt dan de onzekerheid om de hoek. Is het wel mooi geworden?

Creëren blijft een zoektocht. Altijd onderweg, heerlijk.